Savrulmuş Kürtlerin öyküsü

**ruya** · 09-02-2008, 10:09

Gazeteci yazar Umur Hozatlı, Roj TV’de yayınlanacak “Güneşi Beklerken” adlı bir program çekti. Metropollere göç etmiş Kürtlerin öyküsünü belgesel tarzında sunacak olan “Güneşi Beklerken” programı, Kürtlerin göç acılarını, hak arayışlarını, gözler önüne serecek.

Programı yapan gazeteci Umur Hozatlı 'Savrulmuş Kürtlerin Öyküsü'nü anlattı...
Gazetecilik, yazarlık, klip yönetmenliği gibi bir çok alana el attınız. Şimdi de “Güneşi Beklerken” programıyla izleyicilerle buluşacaksınız. Programınızın formatını bize anlatır mısınız?

- Programın formatı aktüel belgesel. Kürt illerinden savaştan kaynaklanan nedenlerle, göç etmek zorunda kalmış, sürgün edilmiş aileleri konu ediyorum. Hepsinin çok derin açıları ve özlemleri var. Zorla savruldukları Batı metropollerinde ağır yoksulluk ve travma yaşıyorlar. Onları evlerine konuk oluyorum ve sohbet ediyorum. Acılarını, kederlerini, özlemlerini, umutlarını, sevinçlerini ve geleceğe dair hayallerini, hülyalarını paylaşıyorum. Benim onlarla geçirdiğim saatleri, ekibim kaydediyor ve ortaya doğal-doğaçlama bir program çıkarıyoruz.

Programın amaçlarını şöyle özetleyebiliriz. Savaş kaynaklı göçün başlamasından beri bu sürgün ailelerle çeşitli röportajlar yapıldı. Raporlar hazırlandı ama zannediyorum ilk kez böylesine derli toplu ayrıntılı ve sürekliliği olan bir iş yapılıyor. Dolayısıyla savaşın siviller üzerindeki somut etkisini onların somut anlatımıyla ortaya koyuyor olacağım.

- Kürtler göç etmiş, Kürtlerle konuşuyorsunuz. Peki neden Türkçe yapıyorsunuz, bir amacı var mı?

- Evet. Programı özellikle Türkçe yapmak istedim ve o insanların yaşadıklarını sonradan öğrendikleri yarım yamalak Türkçeleriyle anlatmalarını tercih ettim. Burada hassas ve nüansları keskin bir amacım var. Kürtçe bilmeyenler, savaş bölgesinde tam olarak neler olup bittiğini bilmeyenler, hatta meseleye yakın olup inanmayanlar var. Bu programın onlara sunuyorum ben. Anladıkları dilde anlatılan, üstelik yaşayanların bizzat anlattıklarını dinleyip, izleyecekler. Öte yandan bu programım bir araştırma kaynağı olabilecek içerik ve niteliği var. Çünkü savaşın en ağır tahribatını yaşayanlarla konuşuyorum. Ve onlar yaşadıklarını yeriyle, tarihiyle hatta saati, dakikasıyla tüm ayrıntılarına kadar anlatıyorlar. Bu nedenle programa bu alanda iyi bir başvuru kaynağı olma özelliği de taşıyor.

- Programın adını neden “Güneşi Beklerken” koydunuz? Özel bir anlamı var mı?

- Konuştuklarım güneşin doğduğu yerde yaşıyorlardı, battığı yere sürgün edildiler. Yani karanlık bir aydınlıktan zifiri bir karanlığa gönderildiler. Onlarla konuşurken, bu halkın güneş ve toprak ilişkisinin ne kadar güçlü, gizemli ve vazgeçilmez olduğunu gördüm. Ve hepsi, bir gün mutlaka yakılıp yıkılan köylerine geri dönmeyi bekliyorlar. Doğdukları toprağın kokusunu soluyarak, güneşini dağlar arasından süzülüp doğuşunu yeniden görmek, yaşamak istiyorlar. Neredeyle yaşamlarındaki tüm beklentilerinin sembolü bu olmuş: Güneşi beklemek.

- Onların bekledikleri güneş gelecek mi? Bir gün köylerine döneceklerine inanıyorlar mı?

- Evet. En güçlü inançlarından biri bu. Kürt meselesinin çözüleceğine, köye dönüş koşullarının olacağına ve bir gün köylerine dönmek de dahi tüm özgürlükleri yaşayacağına çok inanıyorlar. Bu inançları beni şaşırtıyor doğrusu. En son gösterilebilecek bir inançları ve her seferinde bir kez daha hayran kalıyorum bunlara. Tıpkı Mevlana’nın şiirindeki gibiler; “Diken içindeler ama gül gibiler/ balçık içindeler ama gönül gibiler/ Hapisteler ama şarap gibiler…”

- Görüştüğünüz ailelerden en çok dikkatinizi çeken şey ne?

- Çok önemli, ilginç ama bir o kadar da anlaşılabilir bir ortak noktaları var. Program izlendiğinde de görülebilecek savaş mağduru aileler çocuklarını okuyup avukat olmalarını istiyorlar. En çok istedikleri şeylerden biri bu. Ve hepsi tüm olanaksızlıklarına rağmen çocuklarını okutuyorlar. Ve mutlaka avukat olmalarını istiyorlar. ‘Neden’ diye sorduğumda hakkımızı aramak için diyorlar. Bu yaklaşımın ne kadar savaş karşıtı, hümanist bir yaklaşım olduğunu anlatmaya çalışıyorum programda. Şiddete en çok maruz kalan bu insanlar, mücadelelerinin şiddet yoluyla değil, hukuk yoluyla sürdürmek istiyorlar.

- Sanırım kendileriyle görüştüklerinizden bir çoğunun öyküsü sinema filmi için de malzeme teşkil ediyor… Siz sinemayla da ilgileniyorsunuz. Bu konuda neler söyleyebilirsiniz?

- Kendilerinden dinlediğim onların öyküleri ya yaşayarak anlatılabilir, ya da gerçekçi sinema diliyle anlatılabilir. Öylesine derin, öylesine yakıcı ki, kendileri bile anlatamıyorlar. Bunu bizim anlatmamız gerekiyor. Hem de direk sinemayla. Çünkü sinema anlatım dili en güçlü olan sanat dilidir. Ve diğerlerinden çok daha etkilidir. Tarihlerini sinemayla anlatmayı tercih eden ülkelere, halklara bakarsak sinemanın ne anlama geldiğini anlarız. Amerika ve Yahudiler buna örnektir. Bizim bunu yapabilmemiz çok mümkün. Çok yetenekli arkadaşlarımız var. Elimizde inanılmaz projelerimiz var, tek olmayan şeyimiz para. Bunu bulmakta güçlük çekiyoruz. Oysa zengin işadamlarımız var, sinemaya destek verebilirler. Bizim önümüzü açabilirler. Para sahibi arkadaşlarımıza bir şeyi açık ifade etmek istiyorum: Sinema hem sanattır, hem bir halkın tarihini anlatmanın, kalıcılaştırmanın, aydınlatmanın yoludur, hem de iyi para kazandırır. Neden bu işe girmiyorlar anlamıyorum.

- Zaten sizi bir projeniz vardı. Sanırım kaldı… Var mı bir gelişme?

- Evet, 2002’den beri üzerinde çalıştığım ‘Perperik’ adlı bir projemin bütçesi biraz yüksek ve ben buna para bulamıyorum. Şimdi ise daha düşük bütçeli bir film üzerinde çalışıyorum, adı “Portakal”. Çok yakıcı bir öyküsü var. Önümüzdeki sonbahar-kış aylarında çekmeyi planlıyorum. Tabi destek bulabilirsem. Ardından da ‘Perperik’i çekeceğim.

UMUR HOZATLI

1969 Dersim/Hozat doğumlu. İlkokul mezunu. Gazeteciliğe 1992 yılında başladı. “Gündem” gazetelerinde muhabirlik, editörlük ve köşe yazarlığı yaptı.

1997'de düzenlenen MKM Film Öyküsü Yarışması'nın Kürtçe (Zazaki) dalında "Serfiraz" adlı öyküsüyle Jüri Özendirme Ödülü'ne, aynı yıl açıklanan Helsinki İzleme Komitesi Hellman Hammet Basın Özgürlüğü Ödülü'ne layık görüldü. Şimdiye kadar bir çok dergi ve gazetede yazılarla birlikte, belgesel senaryosu, tiyatro oyunu ve öyküler yazdı.

"Kalbimin Her Yanı" adlı bir kitabı bulunan Umur Hozatlı, halen "Eşkıyalar Baladı" adlı bir şiir/destan/düzyazı kitabı üzerinde çalışıyor. Umur Hozatlı, ayrıca Ülkede Özgür Gündem gazetesinde köşe yazarlığını da devam ediyor.

ANF NEWS AGENCY CEMİL OĞUZ -ANF

09-02-2008, 10:09	#1 (permalink)
ruya Üyelik tarihi: Sep 2007 Bulunduğu yer: İstanbul Mesajlar: 485 Thanks: 0 Thanked 4 Times in 3 Posts Tecrübe Puanı: 3	Savrulmuş Kürtlerin öyküsü Gazeteci yazar Umur Hozatlı, Roj TV’de yayınlanacak “Güneşi Beklerken” adlı bir program çekti. Metropollere göç etmiş Kürtlerin öyküsünü belgesel tarzında sunacak olan “Güneşi Beklerken” programı, Kürtlerin göç acılarını, hak arayışlarını, gözler önüne serecek. Programı yapan gazeteci Umur Hozatlı 'Savrulmuş Kürtlerin Öyküsü'nü anlattı... Gazetecilik, yazarlık, klip yönetmenliği gibi bir çok alana el attınız. Şimdi de “Güneşi Beklerken” programıyla izleyicilerle buluşacaksınız. Programınızın formatını bize anlatır mısınız? - Programın formatı aktüel belgesel. Kürt illerinden savaştan kaynaklanan nedenlerle, göç etmek zorunda kalmış, sürgün edilmiş aileleri konu ediyorum. Hepsinin çok derin açıları ve özlemleri var. Zorla savruldukları Batı metropollerinde ağır yoksulluk ve travma yaşıyorlar. Onları evlerine konuk oluyorum ve sohbet ediyorum. Acılarını, kederlerini, özlemlerini, umutlarını, sevinçlerini ve geleceğe dair hayallerini, hülyalarını paylaşıyorum. Benim onlarla geçirdiğim saatleri, ekibim kaydediyor ve ortaya doğal-doğaçlama bir program çıkarıyoruz. Programın amaçlarını şöyle özetleyebiliriz. Savaş kaynaklı göçün başlamasından beri bu sürgün ailelerle çeşitli röportajlar yapıldı. Raporlar hazırlandı ama zannediyorum ilk kez böylesine derli toplu ayrıntılı ve sürekliliği olan bir iş yapılıyor. Dolayısıyla savaşın siviller üzerindeki somut etkisini onların somut anlatımıyla ortaya koyuyor olacağım. - Kürtler göç etmiş, Kürtlerle konuşuyorsunuz. Peki neden Türkçe yapıyorsunuz, bir amacı var mı? - Evet. Programı özellikle Türkçe yapmak istedim ve o insanların yaşadıklarını sonradan öğrendikleri yarım yamalak Türkçeleriyle anlatmalarını tercih ettim. Burada hassas ve nüansları keskin bir amacım var. Kürtçe bilmeyenler, savaş bölgesinde tam olarak neler olup bittiğini bilmeyenler, hatta meseleye yakın olup inanmayanlar var. Bu programın onlara sunuyorum ben. Anladıkları dilde anlatılan, üstelik yaşayanların bizzat anlattıklarını dinleyip, izleyecekler. Öte yandan bu programım bir araştırma kaynağı olabilecek içerik ve niteliği var. Çünkü savaşın en ağır tahribatını yaşayanlarla konuşuyorum. Ve onlar yaşadıklarını yeriyle, tarihiyle hatta saati, dakikasıyla tüm ayrıntılarına kadar anlatıyorlar. Bu nedenle programa bu alanda iyi bir başvuru kaynağı olma özelliği de taşıyor. - Programın adını neden “Güneşi Beklerken” koydunuz? Özel bir anlamı var mı? - Konuştuklarım güneşin doğduğu yerde yaşıyorlardı, battığı yere sürgün edildiler. Yani karanlık bir aydınlıktan zifiri bir karanlığa gönderildiler. Onlarla konuşurken, bu halkın güneş ve toprak ilişkisinin ne kadar güçlü, gizemli ve vazgeçilmez olduğunu gördüm. Ve hepsi, bir gün mutlaka yakılıp yıkılan köylerine geri dönmeyi bekliyorlar. Doğdukları toprağın kokusunu soluyarak, güneşini dağlar arasından süzülüp doğuşunu yeniden görmek, yaşamak istiyorlar. Neredeyle yaşamlarındaki tüm beklentilerinin sembolü bu olmuş: Güneşi beklemek. - Onların bekledikleri güneş gelecek mi? Bir gün köylerine döneceklerine inanıyorlar mı? - Evet. En güçlü inançlarından biri bu. Kürt meselesinin çözüleceğine, köye dönüş koşullarının olacağına ve bir gün köylerine dönmek de dahi tüm özgürlükleri yaşayacağına çok inanıyorlar. Bu inançları beni şaşırtıyor doğrusu. En son gösterilebilecek bir inançları ve her seferinde bir kez daha hayran kalıyorum bunlara. Tıpkı Mevlana’nın şiirindeki gibiler; “Diken içindeler ama gül gibiler/ balçık içindeler ama gönül gibiler/ Hapisteler ama şarap gibiler…” - Görüştüğünüz ailelerden en çok dikkatinizi çeken şey ne? - Çok önemli, ilginç ama bir o kadar da anlaşılabilir bir ortak noktaları var. Program izlendiğinde de görülebilecek savaş mağduru aileler çocuklarını okuyup avukat olmalarını istiyorlar. En çok istedikleri şeylerden biri bu. Ve hepsi tüm olanaksızlıklarına rağmen çocuklarını okutuyorlar. Ve mutlaka avukat olmalarını istiyorlar. ‘Neden’ diye sorduğumda hakkımızı aramak için diyorlar. Bu yaklaşımın ne kadar savaş karşıtı, hümanist bir yaklaşım olduğunu anlatmaya çalışıyorum programda. Şiddete en çok maruz kalan bu insanlar, mücadelelerinin şiddet yoluyla değil, hukuk yoluyla sürdürmek istiyorlar. - Sanırım kendileriyle görüştüklerinizden bir çoğunun öyküsü sinema filmi için de malzeme teşkil ediyor… Siz sinemayla da ilgileniyorsunuz. Bu konuda neler söyleyebilirsiniz? - Kendilerinden dinlediğim onların öyküleri ya yaşayarak anlatılabilir, ya da gerçekçi sinema diliyle anlatılabilir. Öylesine derin, öylesine yakıcı ki, kendileri bile anlatamıyorlar. Bunu bizim anlatmamız gerekiyor. Hem de direk sinemayla. Çünkü sinema anlatım dili en güçlü olan sanat dilidir. Ve diğerlerinden çok daha etkilidir. Tarihlerini sinemayla anlatmayı tercih eden ülkelere, halklara bakarsak sinemanın ne anlama geldiğini anlarız. Amerika ve Yahudiler buna örnektir. Bizim bunu yapabilmemiz çok mümkün. Çok yetenekli arkadaşlarımız var. Elimizde inanılmaz projelerimiz var, tek olmayan şeyimiz para. Bunu bulmakta güçlük çekiyoruz. Oysa zengin işadamlarımız var, sinemaya destek verebilirler. Bizim önümüzü açabilirler. Para sahibi arkadaşlarımıza bir şeyi açık ifade etmek istiyorum: Sinema hem sanattır, hem bir halkın tarihini anlatmanın, kalıcılaştırmanın, aydınlatmanın yoludur, hem de iyi para kazandırır. Neden bu işe girmiyorlar anlamıyorum. - Zaten sizi bir projeniz vardı. Sanırım kaldı… Var mı bir gelişme? - Evet, 2002’den beri üzerinde çalıştığım ‘Perperik’ adlı bir projemin bütçesi biraz yüksek ve ben buna para bulamıyorum. Şimdi ise daha düşük bütçeli bir film üzerinde çalışıyorum, adı “Portakal”. Çok yakıcı bir öyküsü var. Önümüzdeki sonbahar-kış aylarında çekmeyi planlıyorum. Tabi destek bulabilirsem. Ardından da ‘Perperik’i çekeceğim. UMUR HOZATLI 1969 Dersim/Hozat doğumlu. İlkokul mezunu. Gazeteciliğe 1992 yılında başladı. “Gündem” gazetelerinde muhabirlik, editörlük ve köşe yazarlığı yaptı. 1997'de düzenlenen MKM Film Öyküsü Yarışması'nın Kürtçe (Zazaki) dalında "Serfiraz" adlı öyküsüyle Jüri Özendirme Ödülü'ne, aynı yıl açıklanan Helsinki İzleme Komitesi Hellman Hammet Basın Özgürlüğü Ödülü'ne layık görüldü. Şimdiye kadar bir çok dergi ve gazetede yazılarla birlikte, belgesel senaryosu, tiyatro oyunu ve öyküler yazdı. "Kalbimin Her Yanı" adlı bir kitabı bulunan Umur Hozatlı, halen "Eşkıyalar Baladı" adlı bir şiir/destan/düzyazı kitabı üzerinde çalışıyor. Umur Hozatlı, ayrıca Ülkede Özgür Gündem gazetesinde köşe yazarlığını da devam ediyor. ANF NEWS AGENCY CEMİL OĞUZ -ANF __________________ Niceleri kendi zincirlerini çözemezler de, dostlarının azatçısıdırlar. Kendi alevlerinizde yanmaya hazır olmalısınız: Önce kül olmadan kendinizi nasıl yenileyebilirsiniz?

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
Sürgün, Kürtlerin Yüz Yıldır Dinmeyen Acısıdır	Rozerin	Serbest Başlık ( Siyaset )	0	08-28-2008 08:47
Kürtlerin Tarihi	maVii aDa	Kürt Tarihi	19	07-27-2008 21:17
Barzani: Kürtlerin kanı bu kadar ucuz değil	Haber-Ahmet	Dünya'dan Haberler	0	12-18-2007 01:22
İngiliz düşünce kuruluşu Chatham House'un raporunda, Irak'taki Kürtlerin Türkiye'deki	burjuva-haberci	Dünya'dan Haberler	0	05-21-2007 03:00

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)