metin_new

Şener ve diğer arkadaşların ayrılma ve ayrı bir zeminde mücadele etme niyetleri, düşünceleri yoktur. Hatta Öcalan’ın olası yönelimlerini bile düşünüp gerekli tedbirleri almamışlardır. Kongrede, partinin en yüksek karar platformunda devrimci görevlerini yapmış, partiyi olması gereken devrimci çizgi eksenine getirmeye çalışmışlardır.

A. Öcalan da bunu çok iyi bildiği için kendisinin tahtını ciddi düzeyde sarsabilecek IV. Kongreye ve sonuçlarına Mehmet Şener şahsında saldırmış, O’nu kısa sürede ideolojik-politik-örgütsel ve fikiksel olarak tasfiye etmeyi kendisi için kaçınılmaz görmüştür. Zaman yitirmeden, yani kongre sonuçları örgüte ulaşmadan, örgüt tarafından özümsenmeden çok yönlü tasfiye hareketini başlatmıştır. Şenerlerin tasfiyesi ile birlikte bu tasfiye hareketini, kendi iktidarını her alanda, özellikle etkisi dışındaki zindanlarda kurumlaştırmada, diğer alanlarda da derinleştirmede bir fırsat bilmiştir.



PKK-Vejin, PKK IV. Kongresinde Öcalan iktidar istemine, onun önderlik yapılanması ve çizgisine karşı geliştirilen devrimci müdahalenin, bir bakıma hazırlıksız devamıdır; daha çok da koşulların ve IV. Kongreye dayatılan karşı-devimci darbenin bir zorlanmasının kaçınılmaz ürünüdür! Bunu belgelerde çok açık bir biçimde görmek mümkündür.



Öcalan ve PKK resmi tarihinde Şener ve PKK-Vejin tamamen gerçekler tersyüz edilerek anlatılır, ağır suçlamalar yapılırken en sıradan bir belgeye başvurma, belli bir tanıklığı gösterme ihtiyacı duyulmaz. Öyle ki bu konuda bir politik kültür oluşturulur ve bu kültür sorgulanmadan devam ettirilir. Bu yaklaşım Öcalan sistemine itiraz eden, ona karşı tavır alan bütün ”muhaliflere”, devrimci arkadaşlara aynı biçimde uygulanır. Dolayısıyla öncelikle bu bakış açısını ve oluşturulan mürit kültürünü teşhir etmek, bunu zihinlerden atmak gerekiyor. Bunu yapmadan doğru bir tarih anlayışına sahip olmak mümkün değildir.



KUKM’ni Toparlama ve Yeniden İnşa BİLDİRGESİ’inde Şener’lerin devrimci duruşuyla ilgili şu değerlendirmeler yazılı, olduğu gibi aktarmanın açıklayıcı olacağını düşünüyoruz:



”Ama bir anda çığ gibi büyüyen ulusal kurtuluş mücadelesi dönemin gerektirdiği atılımı, örgütlenmeyi, sonraki aşamanın hazırlıklarını yapamıyordu. Evet, gövde dev gibi büyümüştü, baş çok küçük kalmıştı, yani kadro açığı çok büyüktü. Bir bakıma varlık içinde yokluk çekiyordu. Ama temel sorun, temel çıkmaz bu ve buna benzer yetersizlikler değildi. Temel sorun mücadelenin gerçek anlamda siyasal ve askeri bir kurmaydan yoksun oluşuydu. IV. Kongrenin bu yönlü çabaları ve girişimleri henüz söz düzeyindeyken boşa çıkarıldı, dahası tasfiyeye tabi tutuldu. Dev gibi büyüyen bir mücadelenin çok yönlü örgütlenme, iktidarlaşama, eğitim, siyaset gibi dev konuları bir kişinin deli saçmalarıyla yönetilemezdi, sadece kendi iktidarını pekiştiren ve tek derdi bu olan yaklaşımlarıyla çözülemezdi. Bu “Önderlik tarzı” yapsa yapsa iç tasfiyeyi derinleştiriyor, mücadelenin beynini daha da küçültüyor ve devasa gelişmeleri ise düşmanın saldırılarına açık hale getirebiliyordu. Daha sonra özel savaş aygıtının yetkilileri de açıktan itiraf edeceklerdi. Aslında Kürdistan’da egemenliklerini büyük ölçüde kaybetmişlerdi, ideolojik, moral dayanaklarını yitirmişlerdi. Orduları günün belli saatlerinde kırsal alanlara çıkamıyorlardı. Halk ise ayaktaydı, halkın öncüleri ortaya çıkmaya başlamıştı, olanakları çığ gibiydi. Ama kurmaysız bir mücadelenin bu gelişmeleri değerlendirmesi ve daha üst bir aşamaya sıçratması mümkün değildi. Marx’ın sözü bir kez daha doğrulanıyordu: Ayaklanmayla oynanmazdı, ya sonuna kadar zafere gidilirdi, ya da çok kanlı bir biçimde ezilirdi! Elbette serhildanlar klasik bir ayaklanma değildi, ama yine de düzene bir kafa tutuş, ondan kopuş ve iktidarını tanımama, özgürleşme eylemiydi, açıktan açığa bir hesaplaşmaydı, uzun süreli bir iktidar savaşımıydı. O nedenle savaş ve ayaklanmanın aynı yasalarına tabi idi. Sonuna kadar gitmek ve zaferi yakalamak, öncelikle doğru bir kurmaylıkla mümkündü. Ama “biz” bir kurmaydan yoksunduk. Dahası tek derdi bu devasa gelişmeleri kendi malı haline, iktidarına alma stratejisinin yılmaz uygulayıcısı bir “Önderliğe” sahiptik. Yenilgimiz, açmazımız tam da bu noktada düğümlenmişti. Kendi içinde iyi örgütlenmiş, dönemin sorunlarını ve çözüm yollarını çok iyi bilen, alanında bilgili ve deneyimli gerçek öncülerden oluşan, politika üretebilen kolektif bir kurmaylığa, merkeze ihtiyaç vardı. Ne yazık bu yoktu, Öcalan iktidarı bunu yok etme üzerine kurulmuş, yine bunun ortaya çıkmasını önleme çizgisine dayanıyordu.



IV. Kongre parti tarihinde farklı bir yere sahip bir kongredir. Gerilla alanında yapılan ilk kongre olma özelliğine sahiptir. Bu kongre çok önemli iç ve dış gelişmelerin yaşandığı bir dönemde yapıldı. I. Körfez Savaşı, Kuzeyde serhıldanlarlarla yaşanan kitlesel ayaklanma süreci, Güneyde ortaya çıkan fiili boşluk ve bunun ortaya çıkarabileceği olanaklar ve fırsatlar, dönemin önemini anlatan başlıca gelişmeler olmaktadır. Savaş ve serhildanların ortaya çıkardığı yeni durumu değerlendirmek, çok temel kararlar almak, yaşanan savaş sorunlarını çözümlemek ve çözümler üretmek, Körfez Savaşı ve olası gelişmelere karşı hazırlıklı olmak bu kongrenin yüklü gündemini ortaya koymaktadır. Bunlar kadar önemli olan diğer bir konu da partinin stratejik önderliği sorununa bir biçimiyle neşter vurmaktır. Daha açık bir ifadeyle kendisini partinin ve kongrenin üstünde bir yere oturtan, kendisini tek karar mercii haline getiren ve her türlü eleştiri ve denetimin dışına çıkaran Öcalan sorununa bir biçimiyle neşter vurmak Kongrenin çok net ifade edilmese de en önemli gündem maddesidir. Öcalan da bu durumun farkındadır ve bundan dolayı pek rahat değildir, kongreyle ilgili günlük rapor almakta ve müdahalelerde bulunmaktadır.



IV. PKK’nin en çok kongreye benzeyen, özgür tartışmanın belli ölçüde yapılabildiği bir platformdur. Aslında parti içi mücadelenin biraz daha özgür ve adil yapılabildiği bir kongredir. “Biraz” diyoruz, çünkü bu durum görecedir ve kısa süre ile sınırlıdır, Öcalan çok geçmeden bu duruma müdahale edecek ve kullandığı çok yönlü şiddetle iktidarını çok daha güçlendirecek ve zindanlar da dahil her alanda oturtacaktır.



Kongrede Öcalan ad verilerek eleştirilmez, ama partinin stratejik önderliğinin Merkez Komitesi olduğu vurgulanır ve karar altına alınır. Öcalan’ı hedefleyen en önemli karar ise Ortadoğu çalışmaları ve bütçesiyle ilgili bir soruşturma komisyonunun oluşturulması kararıdır. Bu, Öcalan’ın faaliyetlerinin denetim konusu yapılması anlamına gelir.



Kongre Güneye ilişkin de önemli kararlar alır. Güneye destek sunulması, Saddam’a karşı gelişecek her türlü eylemin etkin bir biçimde desteklenmesi kararı alınır. Öte yandan Kuzeydeki savaşa ve serhildanlara ilişkin de önemli kararlar alınır.



Öcalan olup bitenlerin farkındadır, ayaklarının altındaki toprağın kaymaya başladığının bilincindedir. Kongrede kendi iktidarına karşı bir denge durumunun yakalandığını, ama bunun burada durmayacağını ve sonuna kadar ilerleyeceğini bilir ve hemen hiç zaman kaybetmeden müdahale eder. Müdahale ederken elindeki bütün kozları ve iktidar hilelerini devreye sokar. Öcalan egemen sınıf iktidarları gibi son derece acımasız ve “rakiplerinin” tüm zayıf noktalarını kullanmayı ve onları o noktadan vurmayı denemekten çekinmez. IV. Kongrede partiye ve onun yönetimine müdahale eden arkadaşların en büyük zaafı, belli bir mücadele stratejisine, gerçek anlamda iktidar perspektifine sahip olmamalarıdır. Son derece saf ve temiz duygularla, hep eleştiri konusu yapıldığı gibi amatörce, “ideolojik” bakarak yaklaşırlar, Öcalan’ın olası yönelimlerini hiç hesaba katmazlar. Oysa verili sistemde iktidar savaşı son derce hazırlıklı olmayı, her şeyden önce belli bir perspektife sahip olmayı gerektiriyor. Aslında bu arkadaşların kafalarında öyle ciddi anlamda iktidar olma, bunun hırsı yoktur. Yaklaşımları son derece “ideolojik”tir. Yani “ortada olumsuzluklar var, parti kötü yönetiliyor, bunun sorumlusu da bellidir, buna müdahale etmek, ona karşı merkezi bir denge haline getirmek, daha doğrusu gerçek konumuna kavuşturmak gerekir” düşüncesindedirler. Bunun ötesinde düşünsel ve siyasal-örgütsel bir hazırlıkları yoktur. Aslında kurumlaşmış bir iktidara müdahale ediyorlar, ama kendileri bunun sonuçlarını öngörmekten yoksundurlar. Elbette acımasız, iktidar oyununu Bizans ve Osmanlı, (buna Ortadoğu’yu da eklemek gerekir) saray entrikalarını aratmayan oyunlar oynayan, hatta bunu daha kaba biçimlerde uygulayan Öcalan karşısında hazırlıksız olan arkadaşların tutunma, kendini koruma şansı olamazdı! Nitekim öyle oldu...



Öcalan IV. Kongrede kendi iktidarına karşı yarım da olsa harekete geçenin Mehmet Şener olduğunu biliyordu. Dolayısıyla onun hedeflemesi en isabetli bir taktik olacaktı. Başkasını hedeflemedi, onlara sıra gelecekti. Öncelikle Şener her açıdan, ideolojik, politik ve moral açıdan etkisizleştirilmeliydi. Bütün süreci ve ayrıntılarını bu başlık altında yazmak mümkün değildir. Ancak şu kadarını vurgulamak durumundayız. Öcalan tasfiyecilikte uzmanlaşmıştı, bütün siyasal yaşamı bununla biçimlenmişti. Kendisi bu durumu gururla itiraf eder ve bundan özel bir zevk alır. Mücadelesinin yüzde doksan – doksan beşinin PKK’ye karşı mücadele ile geçtiğini sayısız kez vurgulamıştır, en son mahkeme kürsülerinde belirtmiştir. Zindan çıkışlı birini en geniş yetkilerle Şener’in üzerine gönderir. Verilen talimat net, kesin ve her açıdan Şener’i tasfiye etmeyi ve onun üzerinden kendi iktidarını her alana tam oturtmayı hedeflemektedir. Şener’e ajan olduğunu itiraf etmesi dayatılır, aksi halde yine ajan olduğu gerekçesiyle kurşuna dizilecektir. Şener boyun eğse de eğmese de fiziki olarak ortadan kaldırılacaktır. Ama boyun eğmesi, Öcalan’ın istediği “özeleştiriyi” vermesi durumunda ölümü çok yönlü olacaktır, hem moral ve politik olarak, hem de fiziki olarak... Öcalan da bunu çok iyi biliyor. O nedenle kesin ve mutlak olarak çok yönlü ölümü dayatıyor.



Kuşkusuz Şener bu dayatmayı kabul etmiyor, gelen kişiyi de ikna ediyor ve kendi yanına çekiyor. Öcalan işlerin sarpa sardığını, gönderdiği kişinin “saf” değiştirdiğini görünce başkalarını görevlendiriyor ve bir an önce Şener’i öldürmeleri talimatını veriyor. Bunları duyan Şener ve birkaç arkadaş daha çareyi o alanı terk etmekte buluyorlar. Bunun dışında başka bir yaşam ve mücadele seçenekleri kalmamıştır. Aslında yukarda da belirttiğimiz gibi bu arkadaşların kafalarında parti içinde iktidar olma perspektifleri olmadığı gibi, öyle ayrılma, ayrı grup oluşturma ve başka bir zeminde mücadele verme düşüncesi, hatta niyeti bile yok. Bunu Şener’in Mustafa Karasu’ya hitaben yazdığı mektupta çok net olarak görmek mümkündür. Kendi saf duyguları ve ideolojik bakış açılarıyla parti içinde bir “düzeltme hareketi” başlatıyorlar, bunun kıran kırana bir iktidar savaşımı anlamına geldiğinin farkına bile varmıyorlar. O nedenle tedbirsiz, perspektifsiz yakalanıyorlar ve kaybediyorlar. Aslında tüzüğe, genel geçer adalet ilkelerine göre Öcalan tarafından yapılan ikinci bir darbe ve büyük bir haksızlık var. Yaptığı “yargısız infazdan” başka bir şey değildir. Hiçbir kanıt ileri sürmeden, hiçbir yargılama yapmadan yaşamını devrime adamış bir devrimciyi bir çırpıda ajan ilan etmek ve ölüm fermanını çıkarmak, bütün partilileri ve halkı kendisine suç ortağı yapmak en sıradan vicdani ölçüye bile sığmaz.



Şenerler ayrıldıktan sonra amaç ve hedeflerini, var oluş gerekçelerini, mücadele anlayışlarını ortaya koyan bildiriler, bildirgeler ve daha değişik yazılı belgelerle ortaya koyarlar. Bu yazılı belgeler “resmi tarihte” anlatılan uydurmaları yalanlar. Örneğin en çok uydurulan tez şuydu: M. Şener’in gerilla mücadelesinin artık zamanını doldurduğunu, bunun yerine siyasal mücadelenin esas ve öne alınması gerektiğini söylerler. Ancak Şener’in kaleme aldığı ve bir tür program niteliğinde olan bir belgede silahlı mücadeleye sayısız kez vurgu var, öyle ki bu vurguda biraz aşırıya kaçtığı bile söylenebilir. Daha iyi anlaşılması için PKK/VEJİN adına yayınlanan bir belgeden kısa bir aktarma yapmak istiyoruz:



“PKK/VEJİN (DİRİLİŞ) Hareketi, PKK’nin çıkış ruhuna ve ilkelerine sahip olup tepedeki önderliksel yozlaşmaya karşı alınması gereken devrimci tavrın bir gereği olarak gelişmiştir.



PKK/VEJİN, Partimizin ve savaşımızın üstten tasfiyesi ve düşmanla girilen reformist anlaşmanın önüne geçmenin devrimci tavrı olmuştur.



PKK/VEJİN, tamamen şehit kanı ve dağ ve zindan direnişçilerinin emek değeri olan partimizin Apo’nun elinde bir aile şirketine dönüşmüş olmasına karşı bir emek hareketi olarak gelişmiştir.



PKK/VEJİN, Apo’nun eliyle yozlaştırılan parti ahlakına ve kültürüne karşı devrimci ahlak ve kültürün zorunlu direnişi olarak doğmuştur.”



Açık ki gerillanın ve serhildanlara dayalı mücadelenin yükselişte olduğu bir dönemde Şenerler veya başkaları hangi doğruları ifade ederlerse etsinler sözlerini savaşanlara ve halka dinletmeleri olanaksızdı, en azından kısa vadede böyleydi. Bu, niyetlerden bağımsız olarak böyleydi, objektif bir olguydu. Bunu Öcalan da biliyordu ve bu noktaya yüklenmekten geri durmuyordu. Daha sonra Suriye istihbaratının da desteği ile Şener’i, bu gözüpek ve direnişçi, mücadelemizin ortaya çıkardığı bu büyük değeri katletti. Aslında Öcalan’ın gerçekleştirdiği en büyük katliam, zindan direnişleri ve kişilikleri üzerinde gerçekleştirdiği irade katliamıdır. Öcalan Şener’i tasfiye etmekle kalmadı, bunu bütün partiyi, özellikle zindanları teslim almada ustaca kullandı. İzmir Suikastı, nasıl ki M. Kemal’in iktidarını oturtmada, bütün muhaliflerini temizlemede ve etkisizleştirmede, her türlü karşı alternatifi ortadan kaldırmada bir araç olarak kullandıysa, Öcalan da Şener üzerinden geliştirdiği yargısız infaz olayını da kendi iktidarını her alana oturtmada ve bütün olası seçenekleri temizlemede bir araç olarak kullandı. Bu, tam anlamıyla bir irade kırma ve teslim alma hareketinden başka bir şey değildir. Öcalan’ın önü düzlenmiştir artık, bütün iradeler kırılmıştır. O artık partinin her şeyidir, daha doğrusu o partinin kendisidir! Partililerin ve halkın tek bir işlevi vardır:



Kul olarak itaat etmek!”



Pratikte öyle oldu, öyle olmaya devam ediyor. Bu kültürü, bu siyasal anlayışı ve alışkanlıkları yıkmak gerekiyor. Bu siyaset kültürü ve despotik iktidar tekeli kırılmadan doğruları politik bir güce dönüştürmek mümkün değildir.



Mehmet Şener ve PKK-Vejin, devrimci tarihimizin bir söz, bir adım, bir duruş, bir direniş düzeyinde kalsa da mutlaka anılması, sahiplenilmesi gereken bir olgudur. Resmi tarihin bu konudaki karalamalarını teşhir etmek, bu konudaki haksızlıkları reddetmek, bu devrimci duruşu tarihi mirasımızın bir parçası olarak algılamak, devrimci olduğu kadar bu uğurda her şeylerini vermiş devrimcilerin vicdan borçlarıdır!



Bu yaklaşım, resmi tarih marifetiyle haksız suçlama ve yargılamalara konu olan bir hareket ve onların öncülerini hak ettikleri yere oturtmak, onlara yapılan büyük haksızlıklara karşı durmak devrimci sorumluluğun, kendi tarihimize nesnel ve adil yaklaşmanın bir gereğidir. Kısacası böyle bir yaklaşımın, salt ideolojik ve politik değil, ahlaki-vicdani boyutları vardır ve bu, tarihe, bugüne ve geleceğe doğru ve sorumlu bakmanın da önemli ölçütlerinden biridir!



PKK-Vejin ve Mehmet Şener’in bıraktıkları belgelerin, salt tarihin bir kesitine değil, bugüne, bugünün aşılması mücadelesine de önemli bir ışık tutacaklarına inanıyoruz.



Mehmet ŞENER ve yaşamlarını devrimci duruşları için feda eden yoldaşlarımızın anılarını saygıyla anarak bu belgeleri bölümler halinde ve kitaplaştırarak yayınlıyoruz.



Gerçekler tarihin tozlu raflarında karanlıkta kalmamalı, gerçekler gün yüzüne çıkarılmalıdır!



Gerçekler, devrimci ve ışıktır!



Faşizm ve yarasalar sesten ve ışıktan korkarlar!



Sesimizi çoğaltıp gürleştirelim, bütün gerçeklerimizi gün yüzüne çıkarıp ışık gücüne dönüştürelim!







25 Ağustos 2005



Sosyalistê Şoreşger
Yazı Kurulu
[Sadece Üyeler Linki Görebilir Üye Olmak İçin Tıklayınız]

IMMANUEL

belge için teşekkürler

__________________

gabarın asi rüzgarı

teşekkürler

__________________
BAĞIMSIZ DEVRİMCİ SINIF PLATFORMU

EKİMDEN PARTİYE PARTİYLE DEVRİME

PARTİYİ KAZANDIK PARTİYLE KAZANACAĞIZ

roj_gk

arkadaşim bu belge degil.senin yorumun. fesatlıga gerek yok her süreç kenndi aktörleri ortaya çikarır. durduk yere kimse şuçlanmaz pkk için platform diye birşey var.bu plarformda en az 200 kişi olur. insanlar burada yargılanır. kim olursa olsun önderlik kendi kardeşine bile sahip çıkmadı cia iş birligi yapıldıgı ögrennildiginde örgütten atıldı.......................

SOVYET

Bizim ülkemiz Türkiye'dir.
Başka oyunlara gelmemek gerekir.

__________________
HALKLARIN KARDEŞLİĞİ ADINA

Korçagin

Hayır bizim ülkemiz türkiye değil dünyadır.
Bayrağımız ulus bayrakları değil örs ve çekiçli kızılbayraktır.(Ezilen ulusları(Kürt,Filistin,Vietnam,Küba gibi....)bunun dışında tutuyorum.)

Caglar

PKK ya dair progopanda veya hertürlü şey yasak diye hatırlıyorum :S

IMMANUEL

sadece pkk ye özgür bir yasaklama değil illegal örgütler hakkında ki yapılan yazılar yasaklandı nedeni de siteye her türlü insan girdiğinden kapasitesi kaldıramayanların sitemizin adını farklı yerle çekmeye çalışmasıdır.

konu kilitlendi