SİTARE

1 Mayıs 2009 için
Korkuyorlar, uyguladıkları şiddetin, ölçüsüz saldırganlıklarının nedeni budur.
Yıllar sonra ilk kez sosyal güvenlik sistemine karşı koordine ve ülkenin tümünü kapsayan bir işçi sınıfı kıpraşması yarattı bu korkuyu.
Bir sembol haline gelmiş Taksim'i, sendikaların isteği üzerine verdiklerinde kıpraşmanın boyutlanacağını, sınıf tepkisinin kontrollerinden çıkma potansiyeli kazanacağını biliyorlardı. Bu kadarı bile korkularının depreşmesine yetiyor.
Onun için, hiç tereddüt etmeden, her şeyi göze alarak ve bizim bile tahmin edemediğimiz bir vahşi planla sabahın köründe DİSK binasına saldırdılar. İstanbul'u gaz bombalarıyla kör ettiler. Sokakların ciğerlerini dağladılar.
Sosyal güvenlik yasasını, özünde bir değişiklik yapmadan ve emek tarafının geniş itirazlarına rağmen geçirdiler. Şimdi de Taksim saldırılarını gerçekleştirdiler. Verilmek istenen mesaj açıktır: "Bizim istediğimiz kadar sosyal güvenceniz olur ve bizim istediğimiz yere kadar gösteri yapabilir, itiraz edebilirsiniz." Açıkça sınıfın burnunu sürtmek istiyorlar. Bunun için her şeyi, hatta adına çalıştıkları sermaye örgütünün "tepkisini", liberallerin desteğini yitirmeyi bile göze alıyorlar.
Bunun karşısında DİSK'in ve genel olarak solun gösterdiği kararlı duruş ve ısrar açık sözlü, onurlu ve kahramancadır. O ortamda yapılması gereken yapılmıştır. Radikal gazetesi ertesi gün şöyle bir başlık atmıştı: "AKP'nin demokratlığı buraya kadarmış." Anlaşılıyor ki, bundan sonra iktidar partisinin desteği eskisi olmayacaktır. 1 Mayıs 2008 bunun ortaya çıkmasını da sağlamıştır.
Ancak... Ancak diyerek, bundan fazlasını konuşmak gerekir:
Sınıf mücadelesi sınıfın içinde yürütülür. Bugün en fazla ihtiyacımız olan şey sınıfın örgütlenmesidir. 12 Eylül faşizmi ve arkasından gelen İslamcı-milliyetçi siyasal ve toplumsal müdahale sınıfı pelte haline getirdi. Ülke nüfusunun 40 milyon olduğu dönemde sendikalı işçi sayısı 2.5 milyondu, şimdi yalnızca 800 bindir. Daha da önemlisi sınıf ideolojik ve siyasal olarak düzen cephesine teslim olmuştur.
Bu ortamda solun temel görevi, bugün içi pıhtıyla dolmuş olan eşitlikçi, dayanışmacı, kamucu, aydınlanmacı-bilgiden yana, antiemperyalist, sol siyasal damarları yeniden içinden kan akacak şekilde tamirattan geçirmek ve bu karakterde yeni damarlar oluşturmaktır. Bunun için sınıfın içinde, sınıfın sorunlarından hareketle, bu gündelik-ekonomik sorunları memleket sorunlarına bağlayan, güven veren, temas eden, yüz yüze, süreklilik gösteren, insani ve militan bir siyasal çalışma yürütmek gerekir: Sendika, kitle örgütü ve siyasal parti düzeyinde.
Sendikaların Taksim'i istemesi iyidir. Ancak bunun için gerekli yüz binleri örgütlemek bakımından bir şey yapılamaması karşı tarafın elini güçlendirmektedir.
Şunu görmeliyiz: Açık şiddet uygulayana karşı gösterilen kahramanlık işçiyi örgütlemeye yetmez ya da yaramaz. Olsa olsa şiddet uygulayanın kınanmasını sağlar. Bu, bizim, solun, emekçi kesiminin ideolojik ve siyasal açıdan haklı olduğumuz gerçeğinin kavrandığı anlamına gelmez. Siyasal değil, tamamen insani bir tepkidir. Nitekim bugün kamuoyundaki değerlendirme (en fazlasından) böyledir. Ve bu durum giderek, toplumun duyarlı kesimlerinin, bu tür eylemleri ve 1 Mayıs'ı iç burukluğuyla seyrettiği bir drama haline getirmektedir.
Bizim, özellikle 1 Mayıs'larda, işçi sınıfını emek sorunları çevresinde örgütleyecek bir çalışmaya gereksinimimiz var. Sonuçta 1 Mayıs işçi sınıfının, kendi dışındaki toplumsal katman ve sınıfları emek sorunları üzerinden siyasallaştırdığı bir gün olmalıdır. Bunun için içeriğinin tam anlamıyla sınıfsal olmasının yanı sıra, görünüşte de kitlesel, disiplinli ve coşkulu biçimde organize edilmesi gerekir.
Polisle çatışmak, panzerlere taş atmak başlı başına bir sınıf mücadelesi yöntemi değildir. Sınıf mücadelesinin hedefi devlet değil, sermaye sınıfıdır. Devlet, sermayenin elinde olduğu için hedefe yerleşir. O nedenle sınıf mücadelesinde hesap, kadroların sokak çatışmasıyla değil, kitlesel sınıf hareketiyle, genel grevle, destek greviyle, siyasal grevle, kitle eylemiyle kesilir. Ve bütün bunların tümü ideolojik hakimiyeti öngerektirir. Mücadelede kadrolar olmazsa olmazdır. Ancak sınıf teması ve sınıf hareketiyle rezonans yoksa yapılanlar fazlasıyla Blankist kalır.
Solun sınıfla temasının hemen hiç olmadığı bir ortamda sokak çatışmasını temel bir araç olarak kavramak kendi içine kapalı bir ritüelden başka anlam taşımaz.
Bu nedenlerle, şimdi, fabrikada, okulda, üniversitede, hastanede, mahallede, sınıfla siyasal temas yüzeyinin nasıl geliştirileceği konusunda düşünülmelidir. Aksi halde Taksim talebi de bir ritüel olarak kalır. Unutulmamalı ki, sosyalistlerin camiye, kıbleye değil, sınıfa ihtiyacı vardır.
Ve son olarak: Ne olursa olsun, 2009'da, 2008'dekine benzeyecek bir 1 Mayıs'ın içinde yer alınmamalıdır.

Daglar

Selamlar ;
Şuna bak Tkp korkaklık ediyor , risk almıyor. (Son yıllarda olduğu gibi)
Tkp eski tkp değil . Şerefsiz burjuva ne çabuk yıldırıyor ve ele geçiriyor.

__________________
Stalin savunulmadan komünist olunmaz.
Ali Haydar Yıldız ÖLÜMSÜZDÜR.
24 Ocak,TİKKO SENİ UNUTMAYACAK!!!

DEVRİMİN ÖZÜ , İBO ..
DEVRİMİN ÖRGÜTÜ - TİKKO !
Önderimiz İbrahim ! İbrahim Kaypakkaya!
Yaşasın Başkan Mao ve Maoizm ideolojimiz.

sosyalist

başka partilere yorum yazmadan önce herkes kendi partisine bakacak

SİTARE

Dağlar bak seni bi daha uyarmam
Burada hiç bir sol partiye karşı bu şekilde saçma iddialarda bulunamazsın
Kimseye korkaklık ediyor demek senin haddin değil