Devrimci35

Halkın yanılsamalarına kuyrukçuluk etmek, komünistlerin durum üzerindeki bütün etkilerini yitirmeleri anlamına gelir. Mevcut durum içinde komünistlerin temel yaklaşımı bu olmalıdır. Seçimlerde yapılan hile ve bir fraksiyonun diğerine yönelik darbesiyle birlikte, İran İslam Cumhuriyeti öngörülmemiş bir meşruiyet krizi içinde.
Bu halk kitlelerinin devrimci duygularının sıçramasına neden oldu. Bu durum, tüm çelişkileri ve komplikasyonlarıyla devrimci bir duruma dönüşebilir. Ama bunun böyle olabilmesı için devrimci komünistlerin aşması gereken bir çok ciddi bariyer var. Esasen ortada sınıf mücadelesini gerçek bir devrime çevirmek için önemli bir fırsat vardır. Ama her şey örgütlü komünist devrimci güçlere bağlı.
Gerçek şu ki, tepedeki “hükümdarların” kendi içindeki öngörülemeyen ayrılık, tabandaki halkın tepkisini tetikledi. Ama bu tabanın tepkisi akut sınıf çelişkileri ve toplumsal çelişkiler temelinde ve İran İslam Cumhuriyetine yönelik derin nefret bağlamında gerçekleşti. Egemen sınıf içindeki çelişkiler, halktan gelen öfke patlamasıyla keskinleşti. Halk bu bölünmeden istifade etti ve rejimi güçten düşürdü. Sokaklara aktılar ve rejime saldırdılar.
Geride bıraktığımız birkaç yıl içinde, rejimin iç çelişkileri derinleşti. Sürekli ekonomik kriz, farklı sınıf ve halk katmanlarının bu egemenlere yönelik derin nefreti kadar ABD emperyalizminin İran İslam Cumhuriyeti’nin üzerindeki baskıları da, rejimin bu iç çelişkilerinin keskinleşmesinde önemli bir etkiye sahiptir. İran İslam Cumhuriyeti meşruiyetini İslami köktenci alternatifinden ve emperyalizme bağımlı olmaya karşı çıkışından almakta. Ama tıpkı tüm diğer normal bağımlı devletler gibi, İran İslam Cumhuriyeti dünya emperyalist sistemiyle köklü bir şekilde bütünleşmiştir. Devletin teokratik yapısı, ne içeride ne de dışarıda kendini güçlendirememektedir. Sonuç olarak egemen sınıflar arasındaki iç kavga, iki Mafya grubunun para ve iktidar çekişmesinin ötesindedir. İç kavga, sistemin nasıl sürdürüleceğine, nasıl yönetileceğine ilişkindir. Kendi içlerindeki siyasi anlaşmazlığın merkezi budur. Bir fraksiyon İran İslam Cumhuriyeti’nin egemen yapılarında bazı reformlar olmazsa rejimin çökeceğini düşünüyor. Diğer fraksiyon ise asıl bu türden reformların çöküşü getireceğini düşünüyor.


HALKIN YANILSAMASI


Egemen sınıflar içindeki çelişkinin nasıl şekilleneceği konusunda bir öngörüde bulunmak zor. Uzlaşma ihtimali de var, hem askeri alanda hem de istihbarat alanında ciddi bir çekişme ihtimali de. Ancak bu iki gruba yönelik kitlelerden gelen tepki, kendi içlerindeki farklılıkları bir kenara atıp, birleşmelerini gerektirdi.
Emperyalist güçlerin kararları ve onların kendi içindeki çelişkiler de bu fraksiyonların tavrını belirleyen önemli bir etkiye sahip. Halk ayaklanması, Obama hükümetinin tüm hesaplarını bozdu. Irak, Afganistan ve Pakistan’daki savaşını idare edebilmesi için Obama’nın İslam Cumhuriyeti ile iyi geçinmesi gerekiyor. Bu nedenle de doğrudan Hamaney ile görüşmek istedi. Obama’nın seçim sürecinde böylesine tarafsız kalmasının temel sebebi budur.
Bu dönemde, kitleler içindeki burjuva eğilimler daha baskındır. Reformist liderliğe ya da yeşil dalgaya kuyrukçuluk yapar hale gelmek bugün bizim için en büyük tehlikedir. Bu isyan dalgasını takip eden herkes Musavi’nin destekçisi olmadığı halde, pek çok kişi yeşil dalgaya destek vermenin değişim için daha uygun bir zemin yaratacağını düşünüyor. Ne var ki bu çok tehlikeli bir yanılsamadır. Bu yanılsama perdesinin arkasında, güçlü bir sınıf ittifakının gücünü ve etkisini görmek mümkün.


MATERYALİST VE STRATEJİK


Komünistler sürekli olarak burjuvazinin şu ya da bu fraksiyonunun kuyrukçuluğunun yapılmasının isyanı öldüreceğini vurgulamalıdır. Yeşil dalganın eline oynamak kurtuluş hedeflerinin ve geleceğin reddidir… Halka gerçekleri söylemek ve onların yanılsamalarına karşı [Sadece Üyeler Linki Görebilir Üye Olmak İçin Tıklayınız] etmek, hele ki bu savaşın ortasında, çok cesaret gerektiriyor. Ama komünist bilince ve inada yaslanırsak, bu gerçekleşebilir. Bu gerçeklerin İran İslam Cumhuriyeti ile derin çelişkiler yaşayan sınıf ve katmanlar tarafından benimseneceğine şüphe yoktur. Besbelli ki, İran İslam Cumhuriyeti ile antagonistik çelişki yaşamayan sınıflar bunlara karşı çıkacaktır.
Bu türden karmaşık durumlarda komünistler hem materyalist bir bakışa sahip olmalıdırlar hem de kendi stratejik kararlılıklarını sürdürmelidirler. Yani gerçeğin çelişkili yönlerini görebilmeli ve kendi stratejilerini gerçekleştirebilmek için hızlı ve kaçınılmaz değişikliklere ayak uydurabilmelidirler. Böylece devrimci dalganın ortasında, olumlu yönler hakim hale gelecektir. Çoğu durumda, eğer öncü parti görevlerini doğru bir şekilde yaparsa, kitlelerin yanılsamaları hızla çökecektir. Halkın yanılsamalarına kuyrukçuluk etmek, komünistlerin durum üzerindeki bütün etkilerini yitirmeleri anlamına gelir. Mevcut durum içinde komünistlerin temel yaklaşımı bu olmalıdır.