devriMaral

GÖKÇE ŞAHİN

Gökçe halkı için
kendini feda etti

(2002'de Ünye'de şehit düşen Cephe gerillası Gökçe Şahin'in babası)

BAYRAM ŞAHİN: Benim oğlum 2002, 20 Mart akşamı iki yoldaşı ile Ordu Ünye'de şehit düştü.
Biz teşhise gittiğimizde ben tanıdım. Beraber şehit düştüğü Turan'ın kafatası açılmıştı. Ama daha iyi bakayım diyerek onu alnından sonra ellerinden ve yüzünden son bir kez doya doya öptüm. Nasıl diyeyim yeni tıraş olmuş tertemiz sanki gülüyordu. Tabii bu arada insan daha çok öpebilseydim diye yanıyor. Anlı şanlı emniyet müdürleri, alay komutanları gelmişlerdi. Sık sık fotoğraf çektiler. Onlara şunu dedik 'aile olarak üzülüyoruz ama evladımızla gurur duyuyoruz. O halkı için vatanı için kendini feda etti'. Düşmana karşı evladımın onurunu, kendi onurumuzu korumak için acımı hissettirmedim. O zaman hastanede kim varsa camlara çıkıp bizi alkışladı. Ne oldu deyip soranlar durumu anlatınca "yapar bu zalimler" dediler. Sonra baskılar artmaya başladı, düşman gülüyordu. Biz de gereken cevabı verdik.
Biz onu evde karanfillerle misafir ettik. Fakat hiç gitmeyecekmiş gibi düşündüğümüz Gökçemiz sabahleyin bizi bırakarak yoldaşlarının yanına gitti. Morgda yıkanırken ve raporlarda da 25 tane kurşun yarası vardı. Sonra Gökçemiz'i ölümsüzlüğe uğurladık.
Sadece kendi evladımız için değil, kaybettiğimiz tüm canlarımız için yüreğimiz acıyor. Bir o kadar da kin doluyuz. Bu kini anlatmak çok zordur. Bu kinimiz ancak evlatlarımızın uğruna mücadele ettiği günler geldiğinde onlarla birlikte ateşin etrafında halaya durduğumuzda dinebilir. Bu ateş, bu kin 122'lerimizin ateşi ve kini ile ölüm oruçları halen sürüyor. Bizler de daha fazla evladımız, canımız ölmesin diye elimizden geldiğince mücadele etmeye çalışıyoruz.
Şunu özellikle belirtmek istiyorum. Bazen hapishanedeki arkadaşlarından bana Gökçe adına selam dolu mektuplar geliyor. İnsanlar nasıl bu kadar acıya dayandığımızı, neden bu kadar dirençli olduğumuzu, 3 yıldan beri Abdi İpekçi Parkı'ndaki El'in altında nasıl kışın dondurucu soğuğuna, yazın kavurucu sıcağına dayandığımızı merak ederler. İşte bu selamlar var ya... İşte onlar bizi bu denli dirençli, umutlu kılıyor. Ayakta durmamızı sağlıyor. Bize direnen çocuklarımız direnmeyi, acılara dayanmayı öğretiyor.
Sizin vasıtanızla tüm evlatlarımıza hepsi bizim evladımız, onlara Gökçem'in adıyla selamlarımı gönderiyorum. Onları çok seviyoruz.

Siz direnişin başından beri dışarıda mücadele ediyorsunuz. Bu konuda bize neler söyleyebilirsiniz?
19 Aralık sonrası karanlık bir kuyu gibi içeride ne olduğunu bilmiyorduk. Biz onlara moral vermemiz gerekirken çocuklarımız bize moral verdiler. Anlatabildikleri kadar devletin gerçek yüzünü, "devlet yapmaz" diyenlere anlatmaya çalıştılar. Biz de onlardan güç aldık. Çocuklarımız ölmesin diye daha bir gayretli olmaya çalıştık. Ama maalesef bir Newroz günü Cengiz Soydaş'ı "ölümsüzdür" diye uğurladık. Hepsini de çok seviyoruz ama insan tanıdığı birisini kaybedince hep onun hayali ile yaşamaya çalışıyor. Cengiz'i Ankara'dan tanıyordum, ailecek tanışıyorduk. Kendisi zaten Gazi Üniversitesi'nde öğrenciydi. O okulumu bitireyim de köşeyi döneyim hesabı yapmadı. Yoksul halkla birlikte olalım istedi. En çok sevdiği şey, Trabzonlu olduğu için, hamsiydi. Biraz eve gelmediğinde, hamsi var diye haber yollardık.
Ölümler başlayınca bu sefer de hastanelere sürgünler başladı. Çocuklarımızdan haber alabilmek için bu sefer hastanelerin parklarında sabahladık. Devlet ilk önceleri ölüm orucundaki çocuklarımızın yanına ikişer saat aileleri aldı. Sonra ölümler arttıkça almamaya başladılar. Bir aile çocuğunun görüşünden çıktığında yanına koşardık haber almak için. Hastane çalışanlarından bile haber almak umuduyla yollarını gözlerdik. Belki içlerinde bir insan çıkar ufak da olsa bize bir şeyler anlatır, "iyi" der diye yollarını gözlerdik. Onların sağlıklı haberini aldığımız zaman dünyalar bizim olurdu. Özellikle direnişin devam ettiğini öğrenmek çok güzeldi. Hani hastane önünde "yaşayacak!" denir ya öyle sevinirdik. Yani öleceğini öğrendiğimizdeki halimiz çoğu insana garip gelirdi. Bizler seviniyorduk çünkü, yaptıkları onurlarını korumaktı. Bu da bizim için dünyanın en güzel duygusuydu. Sonra zorla müdahaleler başladı. Birçok aile çocuğunu bıraktırmak için uğraştı. Dilekçe vererek müdahale ettirdi, biz tedavi ettiririz diye eve kapattılar. En iyi tedavinin sevgi, yoldaşlık olduğunu unuttular. Çünkü biz biliyoruz ki onlar aynı havayı solur, bir lokma ekmeği paylaşırlar, yoldaşları için aç kalırlar, ölümlere yatarlar.
Baskı ve zulüm sadece hapishaneye ve devrimci tutsaklara olan bir şey değildir. Bu saldırı halka yapılmış bir saldırıydı.

__________________

devriMaral

__________________

İsyan__

bize ölüm yok ....

devriMaral

[Sadece Üyeler Linki Görebilir Üye Olmak İçin Tıklayınız]

__________________

devriMaral

__________________

devriMaral

[Sadece Üyeler Linki Görebilir Üye Olmak İçin Tıklayınız]

__________________

devriMaral

__________________

devriMaral

[Sadece Üyeler Linki Görebilir Üye Olmak İçin Tıklayınız]

[Sadece Üyeler Linki Görebilir Üye Olmak İçin Tıklayınız]

[Sadece Üyeler Linki Görebilir Üye Olmak İçin Tıklayınız]

Sehitlik tarihi: 9 Subat 1996
sehit düstükleri yer: istanbul Bahçelievler
Sehit düsme sekli:
Kaldiklari üs’de kusatilan üç Halk Kurtulus Savasçisi polis tarafindan katledildiler.

__________________

devriMaral

[Sadece Üyeler Linki Görebilir Üye Olmak İçin Tıklayınız]

[Sadece Üyeler Linki Görebilir Üye Olmak İçin Tıklayınız]

Bahattin Anik, hayatini devrim yoluna adamis cok degerli bir insan...
Dava adami deniyor ya bu Bahattin Anik gibi devrimcilerde simgeleniyor hayat buluyor. unutmadik unutturmayacagiz!

__________________

devriMaral

[Sadece Üyeler Linki Görebilir Üye Olmak İçin Tıklayınız]

Mazlum GÜDER

1958 Elazığ doğumlu.
Yoksul bir Kürt ailesinin çocuğuydu.
Devrimci mücadeleyle çok genç yaşlarda tanıştı.
Ortaokul öğrencisi iken silahlı bir ekip içinde yer aldı.
Elazığ'da halk düşmanı bir ortaokul müdürüne yönelik bir eylem nedeniyle aranır duruma düştü.
Sonra tutsaklık yılları başladı.
Elazığ Hapishanesi'nden tahliye edilmesi gerekirken tahliye edilmeyip 3 Mart 1983'de işkencede katledildi.