aze

KEMAL AHMET

Kafası
yüzde yüz uygun muydu kafama
bilmiyorum, ama
o benîm soyumdandı.
Etiyle, kanıyla değil,
belki de heyecanıyla değil,
batırıp parmaklarım kanayan yarasına
beyninin ışığım sattığı için
bir ekmek parasına.

Fakat ne yazık ki, o,
namludan kopan bir kurşun gibi haykırıp,
karanlık acıların camını kırıp
güneşi dolu dizgin gözlerine dolduramadı!
Gün geldi, ağrıdan ayakta duramadı.
Ve işte o zaman
çocuğunu boğan
aç bir ana gibi,
bir çözülmez çemberin kıvranarak içinde,
boğdu kendi elleriyle yüreğini
bîr rakı kadehinde.

Tutunmak istedi, kaçtılar;
Çalıştı, kırbaçladılar;
susadı, kendi kanım içti o!
Parça parça insan kafası satılan,
kaldırımlarında aç yatılan
bîr caddeden
mukaddes bir ıstırap şarkısı gibi gelip
geçti o !..

Nazım HİKMET