Halkların Birliğinin Önündeki Engeller

**devriMaral** · 12-11-2009, 17:39

Enternasyonaller, dünya halklarının karşı-devrim cephesi
karşısında bugüne kadar oluşturduğu en büyük güçtür...
Halkların bu güce ihtiyacı var....
Benmerkezcilik, pragmatizm, mülkiyetçilik, ulusal dar görüşlülük, icazetcilik, bunun önündeki başlıca engellerdir.

Emperyalistler, her alanda halkların karşısına tek cephe olarak çıkmaktadırlar. Emperyalist çıkarları gereği, aralarında çelişki ve çatışmalar çıktığında, bir yandan bu çatışmayı sürdürmekte fakat, halklar karşısında yine de bir blok olarak davranmaktadırlar. En somut örnek, Irak'tır. Güya, Avrupa emperyalizmi, Irak'ın işgaline karşıydı.

Nitekim, işgale karşı mücadele eden güçlerin bir kısmı buna ciddi ciddi inanıyorlardı. Bizim söylediğimiz açıktır: Avrupa emperyalizmi Amerika'yla pazarlık yapıyor, yarın işgali birlikte sürdürmekte uzlaşacaklardır. Nitekim, aralarındaki pay kavgası sürmekle birlikte, Irak'ta işgal kaç yıldır tüm emperyalistlerin siyasi, askeri onay ve katkılarıyla sürdürülüyor.

Buradan söylemek istediğimiz şudur ki, emperyalistler çıkarları için birleşebiliyorlar. Halklar da birleşmek zorundadır. Emperyalist kuşatmayı yarmamız, işgalci emperyalistleri kovmamaz, işbirlikçilerin saldırılarını püskürtmemiz ve dünya çapında emperyalizme darbeler vurmamız, bir yanıyla da bu birlikteliği başarabilmemize bağlı olacaktır.

Halkların birliğinin önünde de objektif ve subjektif çeşitli engeller var. Bu engeller esas olarak, bugün emperyalizme karşı şu veya bu şekilde mücadele eden güçlerin sınıfsal niteliklerinden, izledikleri politikalardan, emperyalist baskı ve kuşatma nedeniyle savruldukları çeşitli çarpık anlayışlardan kaynaklanmaktadır.

Bunların belli başlıları, benmerkezcilik... pragmatizm... ulusal dar görüşlülük... emperyalistler arasında "iyi emperyalizm, kötü emperyalizm" ayrımı yapmak... Yanlış birlik ve ittifak anlayışları... Ve en önemli nedenlerden biri olarak da uzlaşmacılık ve icazetçilik... olarak sıralanabilir. Emperyalizme karşı halkların birliğini sağlama mücadelesi, bir yanıyla da bunları etkisizleştirme ve aşma mücadelesi olacaktır.

Milliyetçilik ve mülkiyetçilik... Dünya halklarının bugün anti-emperyalist temelde birliğinin önündeki en büyük engellerden biri, milliyetçiliğin ve islamcılığın karakteristik olarak içerdikleri zaaflardır.

Milliyetçilik, mülkiyetçiliktir. Mülkiyetçilik, kendini çok çeşitli biçimlerde gösterir. Bazen bir mücadele alanını sahiplenir, bazen ülkeyi, bazen vatanseverliği sadece kendine mahsus görüp, başkalarına yasaklar.

Milliyetçiliğin ve mülkiyetçiliğin kaçınılmaz sonuçlarından biri de benmerkezciliktir. Herkesin ve herşeyin kendilerine tabi olmasını isterler. Bu gerçekleşmediğinde, her türlü birliğin, ittifakın önüne çıkmaktan kaçınmazlar. Grup çıkarları için, genelin çıkarlarını çiğnemekte sakınca görmezler.

İslamcılığın pragmatizmi ve uzlaşmacılığı... Bugün anti-Amerikan mücadelenin bir yanında da çeşitli islamcı güçler yer almaktadır. Hizbullah'dan Hamas'a, İslami Cihad'dan Taliban'a kadar bu güçler, Amerikan emperyalizmine ve onun işbirlikçisi Siyonizme karşı belli bir mücadele içindedirler.

Bu yanları, halkların cephesine yazılan yanlarıdır; ancak islamcı güçler, bu mücadeleleriyle birlikte, karakteristik olarak bünyelerinde barındırdıkları yanlış, sakat, çarpık anlayışları da halklar cephesine taşımaktadırlar. Bunların başında, halka zarar veren yanlış eylem çizgisi, pragmatizm ve kendini dayatan ittifak çizgisi gelmektedir.

Bilindiği gibi, Irak direnişinde, ulusalcı Baas'cılar ve islamcılar etkilidir. Irak'ta direnişin bu kadar güçlenmesine, yaygınlaşmasına rağmen, geçen bu sürede iktidar alternatifi bir konuma gelemeyişinde, işte bu iki yanın özellikleri belirleyicidir. İslamcıların pragmatizmi, milliyetçiliğin mülkiyetçiliği nedeniyle bir araya gelememektedirler. Bugün aynı sorun belli ölçülerde Filistin direnişinde de yaşanmakta, ulusalcı ve islamcı güçler, Filistin mücadelesinin birliğini adeta sabote etmektedirler.

Birliklerin gelişmesinin önündeki barikat: İcazetçilik... Ortadoğu'da bir çok örgüt, politikalarını belirlerken, Arap ülkelerinin ne deyip demeyeceği, Avrupa'nın ne tepki vereceği, üslendikleri ülke yönetiminin tavrının ne olacağı gibi, çok çeşitli hesaplar, kaygılar altında, açık net politika yapamaz duruma gelmişlerdir. "Ortadoğu politikacılığı" olarak kavramlaşan bu durum, halkların çıkarlarının bu tür hesaplara kaygılara feda edilebilmesini beraberinde getirmektedir. Dahası, bu güçleri ittifatlar, birlikler konusunda da istikrarsızlaştırıp güvenilmezleştirmektedir.

Kuşkusuz bu durum sadece Ortadoğu'ya özgü değildir. Bugün Avrupa'da kendilerini bir çok şeye "karşıt" olarak tanımlayan sivil toplumcu muhalif gruplar da, Avrupa emperyalizminin veya emperyalizmin polisinin çizdiği sınırları asla aşmamakta, o sınırlara zorlamamakta, tersine kendilerine çizilen çerçevede muhaletef yapmaktadırlar. Bu tür muhalif grupların bir kısmı, finansal olarak emperyalizme bağlı iken, böyle bir bağlılığı olmayan bir çok grup da, polisin çizdiği sınırlar içine hapsolmuştur. Silahtan, illegaliteden, gerçek anlamda örgütlenmekten uzak duran bireyci, otonomcu, sivil toplumcu gruplar böyle ortaya çıkmıştır ve bunlar, anti-emperyalist mücadelede bu konumları nedeniyle istikrarsız bir konumdadırlar.

AB'cilik, sivil toplumculuk: Avrupa Birlikçiliği ve sivil toplumculuk da, halkların anti-emperyalist birliğinin önündeki engellerden biridir. Hatırlanacaktır, Amerikan emperyalizmine ve "savaşa" karşı çıkan fakat aynı zamanda AB'ci olan çeşitli gruplarla, çeşitli sivil toplumcu hareketler, Irak'ın işgaline karşı dünya çapında sürdürülen muhalefetin oldukça önemli bir bileşeniydiler. Ama bu kesimler, aynı zamanda bu birliğin en zayıf halkasını oluşturuyorlardı. Nitekim, daha sonra, Avrupa emperyalistlerinin Irak konusunda Amerika'ya muhalefetten yavaş yavaş çark etmeye başladıkları aşamada, bu kesimler de eylemlerden çekildiler. AB'cilerin ve sivil toplumcuların anti-emperyalist görünümlü anti-Amerikan muhalefeti, esas olarak icazet sınırları içinde bir muhalefettir.

Soldaki iddiasızlaşma... Solda geçmişten taşınan veya sonraki savrulmalar içinde ortaya çıkan çeşitli zaaflar, halkların birliğinin önündeki engellerden biridir. Sosyalist sistemin varlığı, bir yandan sosyalist, ilerici, yurtsever güçler açısından nesnel bir birlik ve dayanışma zemini sağlarken, sosyalist sistem içindeki "kamplaşmalar" da tersinden özellikle komünist, sosyalist hareketler nezdinde bir parçalanmaya yolaçıyordu. Bu parçalanma tarihe daha çok "SBKP ÇKP ve AEP (Arnavutluk Emek Partisi) yanlıları arasındaki kamplaşmalar olarak geçti. Bu kamplaşma, uzun yıllar boyunca gerek dünya çapında, gerekse ülkelerin kendi içinde solun ve halkın birliğinin sağlanmasının önündeki başlıca engellerden biri oldu.

Bu kamplaşma bugün yok; fakat kamplaşmanın oluşturduğu kültür, çok çeşitli boyutlarda yaşamaya devam ediyor. Sol güçler içinde birbirinin yokolmasını elini ovuşturarak izleyen anlayışların varlığı işte o olumsuz kalıntıların bir biçimidir. O kültür içinde birliklerin, ittifakların emek, fedakarlık, taviz olduğu unutulmuş, birbirinin altını oymaya çalışan, birbirinden emek hırsızlığı yapan, mücadeleyi ve birliği güçlendirme değil, reklamcılık peşinde koşan tarzlar gelişmiştir.

Dünya soluyla, birlik ve ittifak ilişkileri konusunda, herkesi kendine tabi kılma temelinde anlayan benmerkezciliklere, mülkiyetçiliklere, bencilliklere karşı devrimci hareketin anlayışı net olmuştur. Savunma'da sosyalistler olarak enternasyonalizme yaklaşımımız şu şekilde vurgulanmıştı:

"Sosyalistler arası ilişkiler hiçbir zaman 'uydu'luk ilişkisi değildir. Sosyalistler her şeyden önce enternasyonalisttir ve ilişkiler bu temelde dostluk, dayanışma olarak şekillenir. Bizim, sosyalist ülkelere bakış açımız, eleştirilerimiz bellidir. Buna karşın, sosyalist sistemi oluşturan tüm güçler bir bütün olarak dostlarımızdır ve emperyalizme karşı ittifak politikamız içindedirler."

İttifaklar konusundaki çarpıklıklar... Emperyalizme karşı mücadelede bugün doğru ve gerekli olan, emperyalizmle çelişkisi olan tüm güçleri toparlayabilmektir. İşte bu noktadaki bazı çarpık, kendine güvensiz anlayışlar da, halkların birliği önündeki engellerden biridir. Bu çarpıklık, esas olarak emperyalizme karşı şu veya bu şekilde tavır alan, mücadele eden islamcı ve ulusalcı güçleri ittifaklar içinde görmemek noktasında ortaya çıkıyor. Mesela, Irak'ta direnişi sürdüren Baascılar, geçmişteki diktatörlük yönetiminin devamı oldukları için, veya islamcılar, çeşitli dönemlerde halka karşı baskı ve terör uyguladıkları için, veya AB'ciler, AB'ci oldukları için, emperyalizme karşı ittifak içine alınmak istenmiyor. Sıralanan tavırların hepsi eleştirilmesi ve mahkum edilmesi gereken tavırlardır. Ancak bu, bugün Amerika'ya karşı mücadele eden, savaşan güçlerin dışlanmasını getirmemelidir.

Evet, bu güçlerin anti-emperyalist saflarda ne kadar kalacakları bile şüphelidir. Geçmişte "yeşil kuşak" çerçevesinde Amerikan emperyalizmiyle yaptıkları ittifakın özeleştirini yapmayan İslamcıların, yarın da aynı pragmatik ittifakları yapmayacağının da bir güvencesi yoktur. Baascılar, yarın tekrar iktidar olsalar, halka karşı baskıyı sürdürmeyeceklerine dair bir garanti verilemez. Veya Hamas, Gazze'de olduğu gibi, kendi dışında kimseye söz hakkı tanımak istemeyen bir yönetim anlayışına sahiptir. O halde ne yapılacak? Bunların hepsi dışlanacak mı?

İşte burada sorun, ideolojik olarak kendine güven sorunu ve emperyalizme karşı en geniş cepheyi oluşturma anlayışıyla hareket etme sorunudur. Emperyalizme karşı savaşan güçleri, "Halkların Birliği"nin bir parçası olarak görmeliyiz. O birlik içinde onların pragmatik, benmerkezci, icazetçi yanlarıyla da savaşılacaktır. Buna rağmen, o zaaflarında ısrar edenlerle yollar ayrılır, ama oraya kadar, birlikte savaşılabildiği kadar, birlikte savaşılmalıdır. Bizim bu güçlerle çelişkilerimiz ikincil, emperyalizmle halklar çelişkisi baş çelişkidir. Bu konudaki sekter, çarpık yaklaşımlara prim verilmemelidir.

Türkiye solunun güçlü anti-emperyalist geleneği, yol göstericidir: Türkiye devrimci hareketi, güçlü bir anti-emperyalist geleneğe, güçlü bir enternasyonalizme sahiptir. Onyıllardır Filistin davasını her koşulda sahiplenmesi, dünya halklarına karşı yapılmış her saldırıya, kendi topraklarından cevap vermeyi bir görev sayması, Siyonist İsrail'e, Amerikan emperyalizmine başka ülkelerde, başka halklara karşı işlediği suçların karşılığını ödeten enternasyonalist eylemler, bu ruh ve cüretin devamıdır. Mesele her şart altında emperyalizme ve oligarşiye karşı ezilen halkların iktidarını hedefleyen bir mücadeleyi sürdürmektir. Hiçbir hesapla, kaygıyla, onlarla uzlaşma içine girmemektir. Türküyle, Kürdüyle Anadolu halklarını anti-emperyalist, anti-oligarşik devrim bayrağının altında toplayacak olan, sabır, kararlılık ve cesaretle bu çizgide yürümektir.

Solun çeşitli alanlarda güç ve insiyatif kaybına bağlı olarak, soldaki iddiasızlaşmaya, kendi küçük dünyasına hapsolma gibi etkenlere bağlı olarak enternasyonalist reflekslerinde de elbette bir zayıflama olmuştur. Fakat yine de solun başta Irak, Filistin olmak üzere, dünyanın bir çok bölgesindeki gelişmeler karşısındaki duyarlılığı, bu damarın köklü ve güçlü olduğunu da göstermektedir. Bu zeminde emperyalizme karşı birliği kendi topraklarımızda gerçekleştirmekten başlayarak, bu birliği Ortadoğu'ya ve giderek diğer bölgelere yayabiliriz.

"Biz Marksist-Leninistler, her şeyden önce enternasyonalistiz. Halkların birliğinin savunucularıyız."

(Haklıyız Kazanacağız)

***

Dağıttıkları Afgan halkının etidir!

TSK, 1 Kasım'dan itibaren üçüncü kez Afganistan'ın Kabil Bölge Komutanlığı'nı üstlenirken, Amerika'nın isteğiyle TSK'nın Afganistan'daki asker sayısı da mevcudun iki katına çıkartıldı.

Kabil bölgesinde görevli olan TSK, Kurban bayramı nedeniyle 200 büyükbaş hayvan kesip Afgan halkına dağıttı. Yüzlerce kişiye de gıda paketleri verdi. Özcesi, oligarşinin askerleri, 2 paket makarna, 1 kg. et ile işgaldeki suç ortaklıklarını aklamaya çalışıyor. AKP'nin ülkemizde yoksul halka yaptığı sadaka politikasını TSK da işgal altındaki Afgan halkına karşı uyguluyor.

Bu politika Aganistan'da ilk kez kullanılmıyor. Afganistan'ın ilk işgal edildiği yıllarda Amerika bir taraftan halkın üzerine bomba atarken, diğer taraftan da aç, yoksul Afgan halkına direnmemesi için rüşvet olarak uçaklarla bozulmuş gıdaları atıyordu.

Aynı politikayı Amerika TSK'nın müslümanlığını kullanarak sürdürüyor. "Müslüman AKP" ve "Müslüman Türk askeri"emperyalistlerin Afganistan'daki "kınalı kekliği"dir. Dağıttıkları et Afgan halkının etidir.

***

Bakın, Adnan Menderesler, Türkiye askerini kimin yardımına göndermiş?

Güney Kore Hakikat ve Uzlaşma Komisyonu 1950-53 yılları arasındaki Kore savaşı'nın ilk aylarında, Kore Demokratik Halk Cumhuriyetini destekledikleri gerekçesiyle yaklaşık 5 bin kişinin hükümetin emriyle sistemli bir şekilde katledildiğini açıkladı. Güney Kore yönetimi katliamı kabul etti.

Amerikan işbirlikçisi Güney Kore yönetimi halka karşı işlediği suçlarının üzerini 5 bin kişiyi öldürdüğünü kabul ederek, özür dileyerek örtemez. Hakikat Komisyonu'nun açıkladığı 5 bin rakamı gerçeklerin yanında çok küçük kalır. Emperyalistlerin ve işbirlikçilerinin Sosyalist Kuzey Kore'nin kuruluşunu engellemek için katlettikleri insanların sayısı onbinlerce değil, yüzbinlercedir.

Oligarşinin temsilcisi Adnan Menderes'de NATO'ya girme karşılığında Kuzey Kore halkını katletmek için asker göndermişti. Binlerce mehmetçik Amerika'nın çıkarları için ölmüş ve öldürmüştür.

Yürüyüş

12-11-2009, 17:39	#1 (permalink)
devriMaral Üyelik tarihi: May 2009 Bulunduğu yer: CΣPΉΣ Mesajlar: 11.383 Thanks: 202 Thanked 1.025 Times in 962 Posts Tecrübe Puanı: 12 Fotoğraf Albümü	Halkların Birliğinin Önündeki Engeller Enternasyonaller, dünya halklarının karşı-devrim cephesi karşısında bugüne kadar oluşturduğu en büyük güçtür... Halkların bu güce ihtiyacı var.... Benmerkezcilik, pragmatizm, mülkiyetçilik, ulusal dar görüşlülük, icazetcilik, bunun önündeki başlıca engellerdir. Emperyalistler, her alanda halkların karşısına tek cephe olarak çıkmaktadırlar. Emperyalist çıkarları gereği, aralarında çelişki ve çatışmalar çıktığında, bir yandan bu çatışmayı sürdürmekte fakat, halklar karşısında yine de bir blok olarak davranmaktadırlar. En somut örnek, Irak'tır. Güya, Avrupa emperyalizmi, Irak'ın işgaline karşıydı. Nitekim, işgale karşı mücadele eden güçlerin bir kısmı buna ciddi ciddi inanıyorlardı. Bizim söylediğimiz açıktır: Avrupa emperyalizmi Amerika'yla pazarlık yapıyor, yarın işgali birlikte sürdürmekte uzlaşacaklardır. Nitekim, aralarındaki pay kavgası sürmekle birlikte, Irak'ta işgal kaç yıldır tüm emperyalistlerin siyasi, askeri onay ve katkılarıyla sürdürülüyor. Buradan söylemek istediğimiz şudur ki, emperyalistler çıkarları için birleşebiliyorlar. Halklar da birleşmek zorundadır. Emperyalist kuşatmayı yarmamız, işgalci emperyalistleri kovmamaz, işbirlikçilerin saldırılarını püskürtmemiz ve dünya çapında emperyalizme darbeler vurmamız, bir yanıyla da bu birlikteliği başarabilmemize bağlı olacaktır. Halkların birliğinin önünde de objektif ve subjektif çeşitli engeller var. Bu engeller esas olarak, bugün emperyalizme karşı şu veya bu şekilde mücadele eden güçlerin sınıfsal niteliklerinden, izledikleri politikalardan, emperyalist baskı ve kuşatma nedeniyle savruldukları çeşitli çarpık anlayışlardan kaynaklanmaktadır. Bunların belli başlıları, benmerkezcilik... pragmatizm... ulusal dar görüşlülük... emperyalistler arasında "iyi emperyalizm, kötü emperyalizm" ayrımı yapmak... Yanlış birlik ve ittifak anlayışları... Ve en önemli nedenlerden biri olarak da uzlaşmacılık ve icazetçilik... olarak sıralanabilir. Emperyalizme karşı halkların birliğini sağlama mücadelesi, bir yanıyla da bunları etkisizleştirme ve aşma mücadelesi olacaktır. Milliyetçilik ve mülkiyetçilik... Dünya halklarının bugün anti-emperyalist temelde birliğinin önündeki en büyük engellerden biri, milliyetçiliğin ve islamcılığın karakteristik olarak içerdikleri zaaflardır. Milliyetçilik, mülkiyetçiliktir. Mülkiyetçilik, kendini çok çeşitli biçimlerde gösterir. Bazen bir mücadele alanını sahiplenir, bazen ülkeyi, bazen vatanseverliği sadece kendine mahsus görüp, başkalarına yasaklar. Milliyetçiliğin ve mülkiyetçiliğin kaçınılmaz sonuçlarından biri de benmerkezciliktir. Herkesin ve herşeyin kendilerine tabi olmasını isterler. Bu gerçekleşmediğinde, her türlü birliğin, ittifakın önüne çıkmaktan kaçınmazlar. Grup çıkarları için, genelin çıkarlarını çiğnemekte sakınca görmezler. İslamcılığın pragmatizmi ve uzlaşmacılığı... Bugün anti-Amerikan mücadelenin bir yanında da çeşitli islamcı güçler yer almaktadır. Hizbullah'dan Hamas'a, İslami Cihad'dan Taliban'a kadar bu güçler, Amerikan emperyalizmine ve onun işbirlikçisi Siyonizme karşı belli bir mücadele içindedirler. Bu yanları, halkların cephesine yazılan yanlarıdır; ancak islamcı güçler, bu mücadeleleriyle birlikte, karakteristik olarak bünyelerinde barındırdıkları yanlış, sakat, çarpık anlayışları da halklar cephesine taşımaktadırlar. Bunların başında, halka zarar veren yanlış eylem çizgisi, pragmatizm ve kendini dayatan ittifak çizgisi gelmektedir. Bilindiği gibi, Irak direnişinde, ulusalcı Baas'cılar ve islamcılar etkilidir. Irak'ta direnişin bu kadar güçlenmesine, yaygınlaşmasına rağmen, geçen bu sürede iktidar alternatifi bir konuma gelemeyişinde, işte bu iki yanın özellikleri belirleyicidir. İslamcıların pragmatizmi, milliyetçiliğin mülkiyetçiliği nedeniyle bir araya gelememektedirler. Bugün aynı sorun belli ölçülerde Filistin direnişinde de yaşanmakta, ulusalcı ve islamcı güçler, Filistin mücadelesinin birliğini adeta sabote etmektedirler. Birliklerin gelişmesinin önündeki barikat: İcazetçilik... Ortadoğu'da bir çok örgüt, politikalarını belirlerken, Arap ülkelerinin ne deyip demeyeceği, Avrupa'nın ne tepki vereceği, üslendikleri ülke yönetiminin tavrının ne olacağı gibi, çok çeşitli hesaplar, kaygılar altında, açık net politika yapamaz duruma gelmişlerdir. "Ortadoğu politikacılığı" olarak kavramlaşan bu durum, halkların çıkarlarının bu tür hesaplara kaygılara feda edilebilmesini beraberinde getirmektedir. Dahası, bu güçleri ittifatlar, birlikler konusunda da istikrarsızlaştırıp güvenilmezleştirmektedir. Kuşkusuz bu durum sadece Ortadoğu'ya özgü değildir. Bugün Avrupa'da kendilerini bir çok şeye "karşıt" olarak tanımlayan sivil toplumcu muhalif gruplar da, Avrupa emperyalizminin veya emperyalizmin polisinin çizdiği sınırları asla aşmamakta, o sınırlara zorlamamakta, tersine kendilerine çizilen çerçevede muhaletef yapmaktadırlar. Bu tür muhalif grupların bir kısmı, finansal olarak emperyalizme bağlı iken, böyle bir bağlılığı olmayan bir çok grup da, polisin çizdiği sınırlar içine hapsolmuştur. Silahtan, illegaliteden, gerçek anlamda örgütlenmekten uzak duran bireyci, otonomcu, sivil toplumcu gruplar böyle ortaya çıkmıştır ve bunlar, anti-emperyalist mücadelede bu konumları nedeniyle istikrarsız bir konumdadırlar. AB'cilik, sivil toplumculuk: Avrupa Birlikçiliği ve sivil toplumculuk da, halkların anti-emperyalist birliğinin önündeki engellerden biridir. Hatırlanacaktır, Amerikan emperyalizmine ve "savaşa" karşı çıkan fakat aynı zamanda AB'ci olan çeşitli gruplarla, çeşitli sivil toplumcu hareketler, Irak'ın işgaline karşı dünya çapında sürdürülen muhalefetin oldukça önemli bir bileşeniydiler. Ama bu kesimler, aynı zamanda bu birliğin en zayıf halkasını oluşturuyorlardı. Nitekim, daha sonra, Avrupa emperyalistlerinin Irak konusunda Amerika'ya muhalefetten yavaş yavaş çark etmeye başladıkları aşamada, bu kesimler de eylemlerden çekildiler. AB'cilerin ve sivil toplumcuların anti-emperyalist görünümlü anti-Amerikan muhalefeti, esas olarak icazet sınırları içinde bir muhalefettir. Soldaki iddiasızlaşma... Solda geçmişten taşınan veya sonraki savrulmalar içinde ortaya çıkan çeşitli zaaflar, halkların birliğinin önündeki engellerden biridir. Sosyalist sistemin varlığı, bir yandan sosyalist, ilerici, yurtsever güçler açısından nesnel bir birlik ve dayanışma zemini sağlarken, sosyalist sistem içindeki "kamplaşmalar" da tersinden özellikle komünist, sosyalist hareketler nezdinde bir parçalanmaya yolaçıyordu. Bu parçalanma tarihe daha çok "SBKP ÇKP ve AEP (Arnavutluk Emek Partisi) yanlıları arasındaki kamplaşmalar olarak geçti. Bu kamplaşma, uzun yıllar boyunca gerek dünya çapında, gerekse ülkelerin kendi içinde solun ve halkın birliğinin sağlanmasının önündeki başlıca engellerden biri oldu. Bu kamplaşma bugün yok; fakat kamplaşmanın oluşturduğu kültür, çok çeşitli boyutlarda yaşamaya devam ediyor. Sol güçler içinde birbirinin yokolmasını elini ovuşturarak izleyen anlayışların varlığı işte o olumsuz kalıntıların bir biçimidir. O kültür içinde birliklerin, ittifakların emek, fedakarlık, taviz olduğu unutulmuş, birbirinin altını oymaya çalışan, birbirinden emek hırsızlığı yapan, mücadeleyi ve birliği güçlendirme değil, reklamcılık peşinde koşan tarzlar gelişmiştir. Dünya soluyla, birlik ve ittifak ilişkileri konusunda, herkesi kendine tabi kılma temelinde anlayan benmerkezciliklere, mülkiyetçiliklere, bencilliklere karşı devrimci hareketin anlayışı net olmuştur. Savunma'da sosyalistler olarak enternasyonalizme yaklaşımımız şu şekilde vurgulanmıştı: "Sosyalistler arası ilişkiler hiçbir zaman 'uydu'luk ilişkisi değildir. Sosyalistler her şeyden önce enternasyonalisttir ve ilişkiler bu temelde dostluk, dayanışma olarak şekillenir. Bizim, sosyalist ülkelere bakış açımız, eleştirilerimiz bellidir. Buna karşın, sosyalist sistemi oluşturan tüm güçler bir bütün olarak dostlarımızdır ve emperyalizme karşı ittifak politikamız içindedirler." İttifaklar konusundaki çarpıklıklar... Emperyalizme karşı mücadelede bugün doğru ve gerekli olan, emperyalizmle çelişkisi olan tüm güçleri toparlayabilmektir. İşte bu noktadaki bazı çarpık, kendine güvensiz anlayışlar da, halkların birliği önündeki engellerden biridir. Bu çarpıklık, esas olarak emperyalizme karşı şu veya bu şekilde tavır alan, mücadele eden islamcı ve ulusalcı güçleri ittifaklar içinde görmemek noktasında ortaya çıkıyor. Mesela, Irak'ta direnişi sürdüren Baascılar, geçmişteki diktatörlük yönetiminin devamı oldukları için, veya islamcılar, çeşitli dönemlerde halka karşı baskı ve terör uyguladıkları için, veya AB'ciler, AB'ci oldukları için, emperyalizme karşı ittifak içine alınmak istenmiyor. Sıralanan tavırların hepsi eleştirilmesi ve mahkum edilmesi gereken tavırlardır. Ancak bu, bugün Amerika'ya karşı mücadele eden, savaşan güçlerin dışlanmasını getirmemelidir. Evet, bu güçlerin anti-emperyalist saflarda ne kadar kalacakları bile şüphelidir. Geçmişte "yeşil kuşak" çerçevesinde Amerikan emperyalizmiyle yaptıkları ittifakın özeleştirini yapmayan İslamcıların, yarın da aynı pragmatik ittifakları yapmayacağının da bir güvencesi yoktur. Baascılar, yarın tekrar iktidar olsalar, halka karşı baskıyı sürdürmeyeceklerine dair bir garanti verilemez. Veya Hamas, Gazze'de olduğu gibi, kendi dışında kimseye söz hakkı tanımak istemeyen bir yönetim anlayışına sahiptir. O halde ne yapılacak? Bunların hepsi dışlanacak mı? İşte burada sorun, ideolojik olarak kendine güven sorunu ve emperyalizme karşı en geniş cepheyi oluşturma anlayışıyla hareket etme sorunudur. Emperyalizme karşı savaşan güçleri, "Halkların Birliği"nin bir parçası olarak görmeliyiz. O birlik içinde onların pragmatik, benmerkezci, icazetçi yanlarıyla da savaşılacaktır. Buna rağmen, o zaaflarında ısrar edenlerle yollar ayrılır, ama oraya kadar, birlikte savaşılabildiği kadar, birlikte savaşılmalıdır. Bizim bu güçlerle çelişkilerimiz ikincil, emperyalizmle halklar çelişkisi baş çelişkidir. Bu konudaki sekter, çarpık yaklaşımlara prim verilmemelidir. Türkiye solunun güçlü anti-emperyalist geleneği, yol göstericidir: Türkiye devrimci hareketi, güçlü bir anti-emperyalist geleneğe, güçlü bir enternasyonalizme sahiptir. Onyıllardır Filistin davasını her koşulda sahiplenmesi, dünya halklarına karşı yapılmış her saldırıya, kendi topraklarından cevap vermeyi bir görev sayması, Siyonist İsrail'e, Amerikan emperyalizmine başka ülkelerde, başka halklara karşı işlediği suçların karşılığını ödeten enternasyonalist eylemler, bu ruh ve cüretin devamıdır. Mesele her şart altında emperyalizme ve oligarşiye karşı ezilen halkların iktidarını hedefleyen bir mücadeleyi sürdürmektir. Hiçbir hesapla, kaygıyla, onlarla uzlaşma içine girmemektir. Türküyle, Kürdüyle Anadolu halklarını anti-emperyalist, anti-oligarşik devrim bayrağının altında toplayacak olan, sabır, kararlılık ve cesaretle bu çizgide yürümektir. Solun çeşitli alanlarda güç ve insiyatif kaybına bağlı olarak, soldaki iddiasızlaşmaya, kendi küçük dünyasına hapsolma gibi etkenlere bağlı olarak enternasyonalist reflekslerinde de elbette bir zayıflama olmuştur. Fakat yine de solun başta Irak, Filistin olmak üzere, dünyanın bir çok bölgesindeki gelişmeler karşısındaki duyarlılığı, bu damarın köklü ve güçlü olduğunu da göstermektedir. Bu zeminde emperyalizme karşı birliği kendi topraklarımızda gerçekleştirmekten başlayarak, bu birliği Ortadoğu'ya ve giderek diğer bölgelere yayabiliriz. *"Biz Marksist-Leninistler, her şeyden önce enternasyonalistiz. Halkların birliğinin savunucularıyız."* (Haklıyız Kazanacağız) * Dağıttıkları Afgan halkının etidir! TSK, 1 Kasım'dan itibaren üçüncü kez Afganistan'ın Kabil Bölge Komutanlığı'nı üstlenirken, Amerika'nın isteğiyle TSK'nın Afganistan'daki asker sayısı da mevcudun iki katına çıkartıldı. Kabil bölgesinde görevli olan TSK, Kurban bayramı nedeniyle 200 büyükbaş hayvan kesip Afgan halkına dağıttı. Yüzlerce kişiye de gıda paketleri verdi. Özcesi, oligarşinin askerleri, 2 paket makarna, 1 kg. et ile işgaldeki suç ortaklıklarını aklamaya çalışıyor. AKP'nin ülkemizde yoksul halka yaptığı sadaka politikasını TSK da işgal altındaki Afgan halkına karşı uyguluyor. Bu politika Aganistan'da ilk kez kullanılmıyor. Afganistan'ın ilk işgal edildiği yıllarda Amerika bir taraftan halkın üzerine bomba atarken, diğer taraftan da aç, yoksul Afgan halkına direnmemesi için rüşvet olarak uçaklarla bozulmuş gıdaları atıyordu. Aynı politikayı Amerika TSK'nın müslümanlığını kullanarak sürdürüyor. "Müslüman AKP" ve "Müslüman Türk askeri"emperyalistlerin Afganistan'daki "kınalı kekliği"dir. Dağıttıkları et Afgan halkının etidir. * Bakın, Adnan Menderesler, Türkiye askerini kimin yardımına göndermiş? Güney Kore Hakikat ve Uzlaşma Komisyonu 1950-53 yılları arasındaki Kore savaşı'nın ilk aylarında, Kore Demokratik Halk Cumhuriyetini destekledikleri gerekçesiyle yaklaşık 5 bin kişinin hükümetin emriyle sistemli bir şekilde katledildiğini açıkladı. Güney Kore yönetimi katliamı kabul etti. Amerikan işbirlikçisi Güney Kore yönetimi halka karşı işlediği suçlarının üzerini 5 bin kişiyi öldürdüğünü kabul ederek, özür dileyerek örtemez. Hakikat Komisyonu'nun açıkladığı 5 bin rakamı gerçeklerin yanında çok küçük kalır. Emperyalistlerin ve işbirlikçilerinin Sosyalist Kuzey Kore'nin kuruluşunu engellemek için katlettikleri insanların sayısı onbinlerce değil, yüzbinlercedir. Oligarşinin temsilcisi Adnan Menderes'de NATO'ya girme karşılığında Kuzey Kore halkını katletmek için asker göndermişti. Binlerce mehmetçik Amerika'nın çıkarları için ölmüş ve öldürmüştür. *Yürüyüş* __________________ “İşçi sinifi tarihun itici gücidur ve tarihun akişini değişturecek siniftur dedum diye ‘Halkun öteki kesumi yatup, ense yapacak’ demedum. Köylü, memur, genç, öğrenci, sanatkâr, kuçuk esnaf... Hayde herkes tribündeki yerini alsun.” Laz Marks

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
sizce komünizm özgürlüğü büyük derecede engeller mi???	ozzy_007	Anketler	15	09-06-2009 01:05
Yunan solunun önündeki engeller ve fırsatlar	okyanus	DSİP	0	08-04-2009 16:20
Baykal: Etnik kimlik önündeki fiili engeller kaldırılmalı	EWİNDARE	KomünistForum Haber Servisi	1	06-12-2009 23:58
Baykal: Etnik kimlik önündeki fiili engeller kaldırılmalı	ziba21	KomünistForum Haber Servisi	0	06-12-2009 16:07
Barikatın önündeki KESK	Rozerin	KESK	0	06-09-2009 12:53

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)