Zindanlarda, çatışmalarda, sokak gösterilerinde, işçi grevlerinde, emekçi sınıfların, Kürt halkının eylemlerinde ateş, barut ve kanla sınanmış bir 18 yıl… Gücünü devrimci politikalarının yanı sıra, savaşın ateşinin arındırıcı etkisinden alan proletaryanın devrimci sınıf partisi 18 mücadele yılını geride bıraktı.
1990’dan bu yana geçen süre tarihin herhangi bir dönemine benzemiyor. Oldukça kısa diyebileceğimiz bu döneme koca bir tarih sığdırıldı desek yeridir. Sosyalist sistemin dağıtılması, karşı devrimci küçük burjuva iktidarların sosyalist ülkelerin başına çöreklenmesi, ülkelerin parçalanması, ayaklanmalar yüzyılının başlaması ve nihayet emperyalistlerin dünya halklarına karşı üçüncü dünya savaşını başlatmaları… “Her şey bitti” dendiği sırada Latin Amerika halklarının tekrar ayağa kalkması, demokratik iktidarları peş peşe başa getirmesi ve ABD emperyalizminin kabusu olmaya devam etmeleri… “Tek kutuplu dünya” sloganı altında atılan emperyalistlerin zafer naraları daha havada çınlarken dünya halklarının emperyalizme ve kapitalizme karşı ayaklanmaları… Koca bir çağı kaplayacak olaylar işte bu kısa tarih kesitinde sahneye çıktı.
Proletaryanın devrimci sınıf partisi, işte bu alt üst edici kısa tarih kesitinde tarih sahnesinde yerini aldı, kök saldı ve gelişip güçlendi. Bunun kolay olmadığını söylemeye bile gerek yok. Sosyalist sistemin dağıtıldığı 90’lı yılların başlarında emperyalizmin gücüne dair kitlelerin bilinci esir alınırken, bugün ortalıkta dolaşan sayısız sosyal reformist ve oportünist de karşı-devrimci rüzgar karşısında dizleri üzerinde “isyan” ediyordu. Kitlelerin emperyalistlerce esir alınan bilincini özgürleştirmek için çaba göstermek şöyle dursun karamsarlık ve umutsuzluk yaymada birbirleriyle adeta yarışıyorlardı. İşte emperyalizm üstün gelmiş, sosyalist sistem, Sovyetler Birliği dağılmış, Latin Amerika’da gerilla hareketleri silah bırakıyor, Ortadoğu’da emperyalizm güç kazanmış, konumunu sağlamlaştırmıştı. Bu şiddetli karşı-devrimci rüzgar önünde dik durabilmesi için kişinin sağlam bir marksist-leninist teoriyle donanmış, bilimsel bakış ve ilkeli yaklaşımdan ödün vermeyen bir yapıya sahip olması gerek. Sosyalizme pamuk ipliği ile bağlı olanların bu duruşu göstermeleri beklenemez. Leninist Parti, kitlelerin en çok ihtiyaç duydukları bir zamanda sosyal reformist ve oportünist hareketlerin gösteremedikleri duruşu tek başına gösterdi. Partinin geçmişin çürümüş kadrolarından arınarak ve geçmişi aşarak tarih sahnesine çıkışının kendisi bile burjuvaziye bir meydan okumaydı. Devrimci komünist parti, Lenin’e ve Lenin şahsında komünizme saldırıların en yoğun olduğu; bu yüzden de sosyal reformist ve oportünistlerin komünist sembolleri teker teker terk ettikleri bir zamanda “Leninist” kavramını adına ekledi. Bu, burjuvaziye, dünya karşı-devrim güçlerine karşı bir meydan okumaydı. Bu leninizmde ısrarın ilanıydı. Sovyet topraklarında bile karşı-devrimcilerin Lenin heykellerini yıkmaya çalıştıkları bir zaman diliminde Türkiye ve K.Kürdistan’dan leninizmde ısrar eden bir sesin yükselmesi tarihi önemdeydi. Çünkü bu meydan okuma emperyalist güçlere komünist devrim ateşini söndüremeyeceklerini gösteriyordu. Devrimci komünist parti, bu tavrı ve politikasıyla şaşkınlık içindeki kitlelere komünist devrim hedefini göstererek cesaret veriyor, onları umutsuzluğa düşmekten kurtarıyordu.

Leninist Parti, teoride tutarlı, ilkelerde ısrarcı ve politikada kararlı çizgisini sonraki tüm yaşamında en ufak bir taviz vermeden sürdürdü. Elbette bunu başarmak kolay olmadı. Bütün örgüt ve çevrelerin “kitleler nereye biz oraya” sloganıyla hareket edip kitle kuyrukçuluğu yaptıkları; çoğu zaman da kitleleri bahane ederek burjuvaziye göz kırpan politikalar izledikleri bir dönemde devrimci teoride, devrimci politikalarda ve ilkelerde ısrar etmek “yalnız” kalmak anlamına geliyordu. Devrimci komünist parti, teoriyi, politikayı ve ilkeleri, başkalarını yaptığı gibi, eğip bükmek yerine yalnız kalmayı tercih etti. Türkiye ve K.Kürdistan’da teori, politika ve ilkelerde kararlı olmanın bir bedeli vardı. Bu bedel, her şeyden önce, tüm örgüt ve çevreler tarafından tecrit edilmekti. Burjuvaziye ve kitlelerin geri eğilimlerine göz kırpanların devrimci politikada ısrar edenlere tahammülü yoktu; olamazdı. Oluşturulan ortak platformlarda, ortak miting ve gösterilerde her fırsatta bu özelliklerine uygun davrandılar.
Bu konuda geride bıraktığımız 18 yılı kırmızı bir şerit gibi kesen iki temel davranış biçimine işaret etmek gerek. Birincisi, ortak miting, platform ve gösterilerde, başka zamanlarda saç saça baş başa olan sosyal reformist ve oportünistlerin Leninist Partiye karşı anında ve kolayca birlik olmaları, aralarında anlaşma sağlamalarıdır. Zindanlar dahil yaşamın her alanında bu davranış biçiminin sayısız örneği ile karşılaştık. İkincisi ve bunun devamı olarak, “devrimci” parti ve örgütlerin bir tercih durumu ortaya çıktığında aynı kolaylık ve aceleyle sosyal reformist partileri Leninist Partiye tercih etmeleridir. Bu konuda istisna diyebileceğimiz bir yapı ya da tekil örnek dahi görmek mümkün değil. Stalin’in kendi sorup yine kendi cevapladığı soruya ilişkin sözlerini aktarmanın zamanı: “Bu bir tesadüf müdür yoldaşlar; hayır bu bir tesadüf değildir yoldaşlar.” Birbiriyle kavga eden, çatışan, hatta yeri geldiğinde birbirlerine silah çekenlerin –elbette somut örneklerini bilerek bunları yazıyoruz- Leninist Parti söz konusu olduğunda tüm geçmişi bir tarafa bırakarak kardeşleşmeleri bir tesadüf değildir. Bu ancak onların devrimci politikalar ve proletaryanın bağımsız sınıf çıkarları karşısında “birlik” olma konusundaki kararlılıklarıyla açıklanabilir. Eğer sosyal reformist ve oportünist hareketlerin tutarlılıklarından söz edilecekse sözünü ettiğimiz “kararlılık”ta tutarlı olduklarını rahatlıkla söyleyebiliriz.
Bütün bunlar, Leninist Partinin 18 yıl boyunca hangi tür engel ve zorluklarla boğuşarak ilerlediğini anlamak için önemlidir. Devrimci komünist parti sadece düşmanla değil, sosyal reformist ve oportünist hareketlerle de mücadele ederek bugünkü duruma gelebildi. Ama biz bunun bir istisna olmadığını biliyoruz. Aksine, komünist hareketin doğuşundan günümüze kadar istisnasız tüm devrimci komünist partilerin benzer mücadele süreçlerinden geçtiğini; bu olmadan bir partinin çelikten bir karakter kazanamayacağını komünist hareketin tüm tarihinden biliyoruz.

Proletaryanın devrimci sınıf partisi, uzun yıllar boyunca, kararlılıkla savunup izlediği politikalarla devrimci bir öz yaratmıştır. Bu devrimci öz, kitleleri devrimci etkisi altına almaya başlamıştır. Bunun en belirgin ifadesi ve kanıtı sosyal reformist parti ve oportünist örgütlerin Leninist Partinin temel sloganlarını kendi sloganlarıymış gibi kullanmaya başlamalarıdır. “Fabrikalar, Tarlalar, Siyasi İktidar Herşey Emeğin Olacak” sloganı ya da “Halkların Mücadele Birliği” sloganı bu tespitimizin sadece iki örneğidir. Şimdi bu iki slogan, programatik hedefleriyle ilgisi olmadığı halde, sırf kitleler üzerindeki etkisinden yararlanmak için, çeşitli sosyal reformist ve oportünist çevrelerce kullanılmaktadır. Bu, Leninist Partinin politik güç ve etkisinden başka neyi ifade eder ki?
1 Mayıs politikası, sözünü ettiğimiz güç ve etkinin bir başka örneğidir. Artık devrimci politikayla az çok ilgili herkes biliyor ki, 1 Mayıs’ta Taksim’e çıkma politikasının öncüsü Leninist Partidir. Son iki yıldır 1 Mayıs burjuvaziye karşı verilen sokak savaşı biçiminde geçiyor ve herkes Taksim 1 Mayıs Alanı’nın fethinden söz ediyorsa, bunun onuru, yıllarca Çağlayan, Kadıköy, Pendik, Kazlıçeşme çayırlarında sürünen sosyal reformistlere ve oportünistlere değil, her yıl tek başına da olsa Taksim’de ısrar eden Leninist Partiye aittir. Bugün sosyal reformist partilerin ve oportünist örgütlerin elbirliği ile unutturmaya çalıştıkları gerçek budur. Ama büyük bedeller ödenerek elde edilmiş politik etkinin suskunluk fesadıyla ortadan kaldırılabildiği nerede görülmüş!
19. mücadele yılına girmeye hazırlanan devrimci komünist parti gelinen noktada geçmişte olduğundan çok daha güçlüdür. Çünkü onun arkasında sadece politik görüşlerinin güçlü etkisi değil fakat aynı zamanda zengin bir mücadele birikimi de yatmaktadır. Proletaryanın devrimci sınıf partisi, geçen on sekiz yıl içinde her türlü mücadele araç, biçim ve yöntemini kullanarak zengin bir birikim elde etmiştir. Somut koşulların gereklerine uygun olarak mücadelenin bir biçiminden diğer biçimine, bir yönteminden diğer yöntemine geçmek, kullanılması gereken araçları ustalıkla seçmek, sınıf savaşında ustalığın gereği ve zaferin koşuludur. Leninist Parti, mücadelenin hiçbir araç, yöntem ve biçimini mutlaklaştırma hatasına düşmeden somut koşullara uygun şekilde hareket etme olgunluğuna sahip olduğunu bütün tarihi boyunca göstermiştir.
Bütün bunlarla birlikte Proletaryanın devrimci sınıf partisi bulunması gereken ve aslında fazlasıyla hakkettiği yerde mi? Bu soruya çekinmeden “hayır” yanıtını vereceğiz. Leninist, gerçeklere gözünü kırpmadan bakma cesaretini gösteren kişidir. Özellikle kitlelerle ilişkiler kurma konusunda sosyal reformist ve oportünist örgütlerden öğrenmemiz gereken çok şey olduğunu bilmeliyiz. Kendi deneyim ve birikimimiz ne kadar zengin olursa olsun bu yine de gereklidir. Genç kadrolar sık sık şu yanlış düşünceye kapılmaktadır: Madem ki politikalarımız devrimci ve doğrudur öyleyse onu okuyan kitleler kendiliğinden saflarımıza katılacaklar. Bu düşünce biçiminin ilk kısmı ne kadar doğruysa ikinci kısmı bir o kadar yanlıştır. Şayet böyle olsaydı devrim “yapmak” gerçekten kolay olurdu. O zaman ne usta örgütçülere ne de usta propagandacılara, ajitatörlere ihtiyaç olurdu. Ama biliyoruz ki, sırf doğruyu yazıp çizdi diye kitlelerin bir partinin peşine takıldığı görülmemiştir.
Kitlelerin gözle görülür şekilde devrimci bir kabarış içinde olduğu günümüzde onlarla bağ kurmak yaşamsal önem kazanmıştır. Ya biz kitlelere gidip bütün zamanımızı, bütün enerjimizi onlarla bağ kurmak için kullanacağız ya da kitleler onlarla sürekli temas halinde olan sosyal reformist ve oportünistlerin etkisi altında kalacak ve onların saflarına akacaklardır. Bunun orta yolu yoktur. Kitlelerle bağ kurmanın birinci koşulu onların yanlarına, evlerine, iş yerlerine, bulundukları yerlere giderek bütün zamanımızı, bütün enerjimizi onlara harcamaktır. Kitleler neredeyse Leninistler orada olmalıdır. Ama bundan anlaşılması gereken sadece miting, gösteri alanları değildir. Evler, iş yerleri, fabrikalar, fabrika önleri, okullar, dernekler vb. vb. kitlelerle buluşacağımız yerlerin başında geliyor. Bu konuda hiçbir kalıp, hiçbir önyargı ayağımıza engel olarak dolanmamalıdır.
Şimdi daha güçlü bir Leninist Parti yaratmanın yolu bu görevin üstesinden gelmekten geçiyor. 19. mücadele yılı bu görevin başarıldığı yıl olacaktır!