Bu Bİr UtanÇ Yazisidir

[arkadas]

BU BİR UTANÇ VE ÖZÜR YAZIDIR: Neyi kazandık, neleri kaybettik?Türkiye ile Bosna-Hersek futbol karşılaşması bittiğinde eminim milyonların gönlüne su serpilmiştir. Nefesler rahat alınmış, 'milli övünç' tavan yapmıştır. Sokaklara dökülen futbolseverler, TV kanallarında ahkâm kesenler, omuzlarda taşınan milliler bu başarının örnekleri. Türkiye'nin bu 'milli telkine' nice zamandır ihtiyacı vardı.
BAŞKA ALANLARA DA YATIRIM
İngiltere gibi futbolun büyük bir devinin katılamadığı şampiyonaya katılmamız yadsınamaz bir başarıdır. Kabul. Ama diğer alanlara da yatırım yapmamız gerekmiyor mu?
Nobel ödüllü yazarımız Orhan Pamuk'u yurtdışına çıkmak zorunda bırakan linç kültüründen başlayabiliriz örneğin. Azmettiricinin, polislerin kolları arasında buyurduğu 'Orhan Pamuk akıllı olsun' tehdidi hala hafızamızda. Veyahut Hrant Dink'i öldüren katilin bayrak fonlu pozları.
Aklımızı başımızdan alsa da bu kareler gördük ki topçular birçoğumuzdan daha akıllılar ve kahramanlara yakışan karşılama törenleriyle baş tacı yapılıyorlar. Aldıkları primlerle dudak uçuklatıyorlar. Başlarındaki 'fatihleri' yeni fetihlere göz kırpıyor baş döndüren 'ücretlerle'. Bize de akıllı bir şekilde onları baş tacı yapmak ve dudaklarımız-daki uçukları izlemek düşüyor. Başımız döne döne...
BİR BAŞKA YOL OLMALI
'Ya topçu ol ya popçu' öğütleriyle, kısa yoldan köşeyi dönme taktikleriyle, on beş dakika da ünlü olma hayalleriyle yetiştirilenlerin ülkesinde yaşıyoruz. Gemimizi bir şekilde yürütmenin yollarını arıyoruz. Bir golle hayatımız değişirken, bir şarkıda göklere çıkartılıyor, bazen bir 'ötekinin' hayatına son vererek itibar sahibi oluyoruz.
Popüler bir endüstrinin figürü olmanın yollarını arıyoruz. Düşlerimizi süsleyen primlerin hayaliyle başımızı yastığa koyuyor, ertesi gün bambaşka bir hayatın kollarında uyanmayı diliyoruz. 'İşi bilecek ve işe gitmeyeceklerin' çoğunluğuna biat etmek işimize geliyor. Oysa bir başka yol olmalı. Olabilmeli. Keşke olsa.
KAYBETTİK ONLARI BİRER BİRER
Düşünenlerin yıllarca çile çektiği, yazarların, şairlerin ve bu topraklara dair kaygı duyanların acımasızca ezildiği bu coğrafyada cefa çekenlerin sefa süremeden çekip gitmeleri canımı acıtıyor. Ülkenin bunca yokluğuna rağmen bu tür popüler pazarların simgelerinin parayla oynamaları, milyonları kıskandıran bir hayat yaşamaları canımı sıkıyor. Bizi gerçekten sevenleri sevmeyişimiz midemi bulandırıyor. Sabahattin Ali 'milli hisleri galeyana gelen' bir katilin kurbanı oldu.
Onlarca eser üreten Orhan Kemal yurdundan uzak bir şekilde son nefesini verdi.
Şair Orhan Veli, açık unutulan bir rögar kapağı nedeniyle öldüğünde otuz altı yaşındaydı. Genç kuşakların üzerinden acımasız panzerler, paletler geçti. Kitap okumak suç, koltuk altında gazete taşımak fişlenme sebebi sayıldı. 'Aman şahit yazarlar' korkusu dillerimize kepenk vurdu.
Bizler şimdi korkularımızdan sıyrılıp düşünen, üreten insanların omuzlarda taşınmalarını, insan gibi yaşamalarını, başlarını sokacak bir yer bulmalarını diliyoruz. Kefaret ödemeyi bekliyoruz. Büyük bir utançla onlardan özür dilerken, 'son golü' yemeden önce bir şeyler yapmak istiyoruz

[özlem]

TUTUKLU

Birden
Kurşun yemiş gibi susar
Gözbebeklerine karşı
Susar da
Açılıp yol verir şehir
Sade radyolarda bir gamlı hava
"Elaziz uzun çarşı"

Firarda gözüm yok
Namussuzum yok
Yok pişmanlık bir halim
Yaslanıp bir cigara yakmak isterim
Dumanı cevahir değer

Mağlup mu desem mahçup mu
Ama ikisi de değil
Ben garip sen güzel
Dünya umutlu
Öyle bir tuhafım bu akşam üstü
Sevgilim
Canavar götürür gibi
İki yanım
İki süngü.

[gabarın asi rüzgarı]

arkadas ve özlem ikinizde düet yapar gibi mükkemmel bir paylaşım oldu çok ama çok teşekkür ederim

[yksel]

arkadas´isimli üyeden Alıntı [Sadece Üyeler Linki Görebilir Üye Olmak İçin Tıklayınız]

BU BİR UTANÇ VE ÖZÜR YAZIDIR: Neyi kazandık, neleri kaybettik?Türkiye ile Bosna-Hersek futbol karşılaşması bittiğinde eminim milyonların gönlüne su serpilmiştir. Nefesler rahat alınmış, 'milli övünç' tavan yapmıştır. Sokaklara dökülen futbolseverler, TV kanallarında ahkâm kesenler, omuzlarda taşınan milliler bu başarının örnekleri. Türkiye'nin bu 'milli telkine' nice zamandır ihtiyacı vardı.
BAŞKA ALANLARA DA YATIRIM
İngiltere gibi futbolun büyük bir devinin katılamadığı şampiyonaya katılmamız yadsınamaz bir başarıdır. Kabul. Ama diğer alanlara da yatırım yapmamız gerekmiyor mu?
Nobel ödüllü yazarımız Orhan Pamuk'u yurtdışına çıkmak zorunda bırakan linç kültüründen başlayabiliriz örneğin. Azmettiricinin, polislerin kolları arasında buyurduğu 'Orhan Pamuk akıllı olsun' tehdidi hala hafızamızda. Veyahut Hrant Dink'i öldüren katilin bayrak fonlu pozları.
Aklımızı başımızdan alsa da bu kareler gördük ki topçular birçoğumuzdan daha akıllılar ve kahramanlara yakışan karşılama törenleriyle baş tacı yapılıyorlar. Aldıkları primlerle dudak uçuklatıyorlar. Başlarındaki 'fatihleri' yeni fetihlere göz kırpıyor baş döndüren 'ücretlerle'. Bize de akıllı bir şekilde onları baş tacı yapmak ve dudaklarımız-daki uçukları izlemek düşüyor. Başımız döne döne...
BİR BAŞKA YOL OLMALI
'Ya topçu ol ya popçu' öğütleriyle, kısa yoldan köşeyi dönme taktikleriyle, on beş dakika da ünlü olma hayalleriyle yetiştirilenlerin ülkesinde yaşıyoruz. Gemimizi bir şekilde yürütmenin yollarını arıyoruz. Bir golle hayatımız değişirken, bir şarkıda göklere çıkartılıyor, bazen bir 'ötekinin' hayatına son vererek itibar sahibi oluyoruz.
Popüler bir endüstrinin figürü olmanın yollarını arıyoruz. Düşlerimizi süsleyen primlerin hayaliyle başımızı yastığa koyuyor, ertesi gün bambaşka bir hayatın kollarında uyanmayı diliyoruz. 'İşi bilecek ve işe gitmeyeceklerin' çoğunluğuna biat etmek işimize geliyor. Oysa bir başka yol olmalı. Olabilmeli. Keşke olsa.
KAYBETTİK ONLARI BİRER BİRER
Düşünenlerin yıllarca çile çektiği, yazarların, şairlerin ve bu topraklara dair kaygı duyanların acımasızca ezildiği bu coğrafyada cefa çekenlerin sefa süremeden çekip gitmeleri canımı acıtıyor. Ülkenin bunca yokluğuna rağmen bu tür popüler pazarların simgelerinin parayla oynamaları, milyonları kıskandıran bir hayat yaşamaları canımı sıkıyor. Bizi gerçekten sevenleri sevmeyişimiz midemi bulandırıyor. Sabahattin Ali 'milli hisleri galeyana gelen' bir katilin kurbanı oldu.
Onlarca eser üreten Orhan Kemal yurdundan uzak bir şekilde son nefesini verdi.
Şair Orhan Veli, açık unutulan bir rögar kapağı nedeniyle öldüğünde otuz altı yaşındaydı. Genç kuşakların üzerinden acımasız panzerler, paletler geçti. Kitap okumak suç, koltuk altında gazete taşımak fişlenme sebebi sayıldı. 'Aman şahit yazarlar' korkusu dillerimize kepenk vurdu.
Bizler şimdi korkularımızdan sıyrılıp düşünen, üreten insanların omuzlarda taşınmalarını, insan gibi yaşamalarını, başlarını sokacak bir yer bulmalarını diliyoruz. Kefaret ödemeyi bekliyoruz. Büyük bir utançla onlardan özür dilerken, 'son golü' yemeden önce bir şeyler yapmak istiyoruz

önce düşüncelerine katıldığımı belirteyim.snra bu ülkede milliyeciliğin neden yükseldiğinisöyleyim. bunun tek nedeni tutarsısıdevrimci akımlar. diğer en büyük pay kürt milliyeciliğiyapan pkk ve yandaşları

[compagno]

ağzına,ellerine sağlık arkadas

[by_deli]

Elinize Emeğinize Saglık