Küreselleşme bir burjuva ütopyasıdır !

~~**Victoria**~~ · 06-05-2008, 21:03

Yeni dünya düzeni olarak tarif edilen düzenin temeli olarak öne sürülen "küreselleşme"nin; yani dünyanın tek bir blok olarak bütünleşmesi ve tüm tekellerin, ulusların ve devletlerin barış ve sükun içinde yaşayıp gitmesi iddiası tam bir çelişkidir. Bu yüzden de küreselleşme aslanda bir "burjuva ütopyası" olma ve eski solcuları, sosyal demokratları, Troçkistleri, liberal sosyalist çevreleri tekellerin çıkarları doğrultusunda seferber etmenin aracı olma ötesinde bir değere sahip değildir. Küreselleşmenin kendisi değil, ama "küreselleşmeyi gerçekleştirmek" iddiasıyla öne sürülen politikalar, halkların aldatılması, işçi sınıfının yolunun şaşırtılması bakımından son derece önemli bir rol oynamaktadır. Bu yüzden de, "küreselleşme bir burjuva ütopyasıdır" tespiti doğrudur, ama "mademki ütopya o zaman bırakalım onlar oynasınlar" demek doğru değildir. Tersine küreselleşme politikalarına karşı mücadele son derece önemlidir.
Yeni Dünya Düzeni'nin temeli olarak öne sürülen küreselleşmenin "gerçek olabilmesi için; ülkeler ve sınıflar arasındaki çelişmenin yumuşaması, giderek yok olmaya yüz tutması gerekir. Çünkü; ancak bu koşullarda hem ülkeler var olup hem de savaşsız, çatışmasız yaşayabilirler. Yine sınıflar arasındaki çelişmenin azalması, yani sınıflar arasındaki gelir uçurumun giderek daha da azalması gerekir ki; sınıf çatışmaları sınıfların bir arada barış içinde yaşayabileceği bir düzeye gelsin!
Ama; kapitalizme içten bir hayranlıkla bağlı olan liberal sosyalist, sosyal demokrat, Troçkist, eskiden Marksizm'e yakın durmuş kimi çevreler ve onların bu sosyal reformist görüşlerinden etkilenen sendikal çevreler; "Küreselleşme iyidir, ama öyle değil de böyle olmalıdır" gibi burjuvaziye meşruiyet dayanakları sunmaktadırlar. Bunlar; "Madem sermaye küreselleşiyor o zaman bırakın emek de küreselleşsin!" görüşünü savunarak, sermayeyi köşeye sıkıştıracak büyük bir keşif yaptıklarını, burjuvaziyi köşeye sıkıştıran müthiş bir talep öne sürdüklerini düşünmektedirler.
Ama gerçekte; burjuvaziye büyük bir dayanak sunmaktadırlar. Çünkü "emeğin küreselleşmesi"nin burjuvaziye hiçbir zararı olamaz. Çünkü; "emeğin küreselleşmesiyle", Almanya'nın, Fransa'nın Asya'nın, Afrika'nın aç yoksullarının iş aramaya gideceğini düşünürsek, ortaya çıkacak tablodan ilk yansıyan bu ülkelerde de ücretlerin hızla daha ucuza emek gücü sağlayan ülkelerin ücret düzeyine doğru düşmesi olacaktır. Kapitalistler mevcut işçileri böyle tehdit ediyorlar zaten. Bugün buna yanaşmamalarının nedeni, (göçü önleme gayretleri), bu ülkelerdeki işçi sınıfının direncini yeterince kıramamış olmalarındandır. Yoksa kapitalist için sömürdüğü işçinin vatanı, rengi, milliyeti önemli değildir. Ancak; "Emek de küreselleşsin!" sloganı ("emeğin Avrupa'sı" fikri de aynı aptalca sloganın bir versiyonudur), yoksul ülkelerdeki işçiler, işsizler ve öteki yoksul yığınlarda, kapitalizm koşullarında bir gün kendilerinin de, batıdaki işçiler gibi "cennet bir kapitalizm"de yaşayabileceği hayalini canlı tutmaya yaramaktadır.
Bütün tartışmalar ve yanlış sloganlarla yönlendirmenin ötesindeki gerçekler; küreselleşmenin, kapitalist ideologların iddialarının tam tersi doğrultuda gelişmelere yol açtığına işaret etmektedir. Çünkü dünyanın gidişatı; çelişkilerin azalıp köreldiği değil büyüyüp keskinleştiği doğrultusundadır.
Nitekim, "kürselleşme politikalarının yarattığı burgaç, geri kalmış ülkelerin servetlerini gelişmiş ülkelere; birer birer ülkelerde de işçi sınıfı ve emekçilerin birikimlerini zengin sınıflara aktaracak biçimde bir burgaç oluşturmuş bulunmaktadır.
Bu hortumun ortaya çıkardığı tablo şöyledir:
Dünyada gelirlerin paylaşımı
yıl en zengin yüzde 20 en yoksul yüzde 20 oran
1960 yüzde 70.2 yüzde 2.3 30:1
1970 yüzde 73.9 yüzde 2.3 32:1
1980 yüzde 76.3 yüzde 1.7 45:1
1989 yüzde 82.7 yüzde 1.4 59:1
Tablo açıkça göstermektedir ki; 1960'ta dünya nüfusunun en yüksek gelirli yüzde 20'si ile en az geliri olan yüzde 20'lik dilimi arasında 30 katlık bir fark varken, 1989'da (30 yılda) 59 kata çıkmıştır. Yani, 30 yılda zenginler servetlerine bir servet daha katarken yoksullar eskisinin yarısı düzeyde bir gelire sahip olabilmişlerdir. Yani; yoksullarla zenginler arasındaki gelir uçurumu büyümüştür. Başka bir söyleyişle dünyanın yoksulları ile zenginleri arasındaki çelişme, 1960'a göre 1989'da iki kat artmıştır.
Birleşmiş Milletler'in 1999'daki verilerine göre; zenginler ve yoksullar arasındaki uçurumun boyutlar şöyleydi:
1979'dan bugüne (1999) dek, gelirlerdeki büyüme üst dilime giderek daha fazla aktı. Nüfusun en alt yüzde 60'lık dilimi, 1990 itibarıyla gelir kaybına uğradı. Sonraki yüzde 20'nin geliri biraz arttı. En üst yüzde 20'lik dilimin geliri, yüzde 18 oranında arttı. En zengin yüzde 1'in geliri ise yüzde 80 oranında arttı.
1976'da, ABD'deki en zengin yüzde 1'lik dilim, ülkedeki toplam özel maddi servetin yüzde 19'una sahipti. Bugün (1999) bu oran yüzde 40. Bu en zengin yüzde 1'in geliri, "en alttaki" yüzde 92'nin toplam gelirinden daha fazla.
ABD'de, 1960'ların ortalarından bu yana, bir şirketteki en çok kazanan çalışan ile en az kazanan çalışan arasındaki ücret farkı: 44:1'den 209:1.3'e çıktı. Bu tablo her gün zenginler lehine yoksul halklar ve emekçi sınıflar aleyhine olarak daha önce hiç görülmedik hızda değişmektedir. Dolayısıyla egemenler "küreselleşme"den söz ettikçe dünyanın koşulları; küreselleşmeden, onun gereği olan barış ve bütünleşemeden çok; çatışma, parçalanma ve büyük altüst oluşları hazırlamaktadır.

06-05-2008, 21:03	#1 (permalink)
~~Victoria~~ Üyelik tarihi: Jan 2008 Mesajlar: 310 Thanks: 0 Thanked 0 Times in 0 Posts Tecrübe Puanı: 0	Küreselleşme bir burjuva ütopyasıdır ! Yeni dünya düzeni olarak tarif edilen düzenin temeli olarak öne sürülen "küreselleşme"nin; yani dünyanın tek bir blok olarak bütünleşmesi ve tüm tekellerin, ulusların ve devletlerin barış ve sükun içinde yaşayıp gitmesi iddiası tam bir çelişkidir. Bu yüzden de küreselleşme aslanda bir "burjuva ütopyası" olma ve eski solcuları, sosyal demokratları, Troçkistleri, liberal sosyalist çevreleri tekellerin çıkarları doğrultusunda seferber etmenin aracı olma ötesinde bir değere sahip değildir. Küreselleşmenin kendisi değil, ama "küreselleşmeyi gerçekleştirmek" iddiasıyla öne sürülen politikalar, halkların aldatılması, işçi sınıfının yolunun şaşırtılması bakımından son derece önemli bir rol oynamaktadır. Bu yüzden de, "küreselleşme bir burjuva ütopyasıdır" tespiti doğrudur, ama "mademki ütopya o zaman bırakalım onlar oynasınlar" demek doğru değildir. Tersine küreselleşme politikalarına karşı mücadele son derece önemlidir. Yeni Dünya Düzeni'nin temeli olarak öne sürülen küreselleşmenin "gerçek olabilmesi için; ülkeler ve sınıflar arasındaki çelişmenin yumuşaması, giderek yok olmaya yüz tutması gerekir. Çünkü; ancak bu koşullarda hem ülkeler var olup hem de savaşsız, çatışmasız yaşayabilirler. Yine sınıflar arasındaki çelişmenin azalması, yani sınıflar arasındaki gelir uçurumun giderek daha da azalması gerekir ki; sınıf çatışmaları sınıfların bir arada barış içinde yaşayabileceği bir düzeye gelsin! Ama; kapitalizme içten bir hayranlıkla bağlı olan liberal sosyalist, sosyal demokrat, Troçkist, eskiden Marksizm'e yakın durmuş kimi çevreler ve onların bu sosyal reformist görüşlerinden etkilenen sendikal çevreler; "Küreselleşme iyidir, ama öyle değil de böyle olmalıdır" gibi burjuvaziye meşruiyet dayanakları sunmaktadırlar. Bunlar; "Madem sermaye küreselleşiyor o zaman bırakın emek de küreselleşsin!" görüşünü savunarak, sermayeyi köşeye sıkıştıracak büyük bir keşif yaptıklarını, burjuvaziyi köşeye sıkıştıran müthiş bir talep öne sürdüklerini düşünmektedirler. Ama gerçekte; burjuvaziye büyük bir dayanak sunmaktadırlar. Çünkü "emeğin küreselleşmesi"nin burjuvaziye hiçbir zararı olamaz. Çünkü; "emeğin küreselleşmesiyle", Almanya'nın, Fransa'nın Asya'nın, Afrika'nın aç yoksullarının iş aramaya gideceğini düşünürsek, ortaya çıkacak tablodan ilk yansıyan bu ülkelerde de ücretlerin hızla daha ucuza emek gücü sağlayan ülkelerin ücret düzeyine doğru düşmesi olacaktır. Kapitalistler mevcut işçileri böyle tehdit ediyorlar zaten. Bugün buna yanaşmamalarının nedeni, (göçü önleme gayretleri), bu ülkelerdeki işçi sınıfının direncini yeterince kıramamış olmalarındandır. Yoksa kapitalist için sömürdüğü işçinin vatanı, rengi, milliyeti önemli değildir. Ancak; "Emek de küreselleşsin!" sloganı ("emeğin Avrupa'sı" fikri de aynı aptalca sloganın bir versiyonudur), yoksul ülkelerdeki işçiler, işsizler ve öteki yoksul yığınlarda, kapitalizm koşullarında bir gün kendilerinin de, batıdaki işçiler gibi "cennet bir kapitalizm"de yaşayabileceği hayalini canlı tutmaya yaramaktadır. Bütün tartışmalar ve yanlış sloganlarla yönlendirmenin ötesindeki gerçekler; küreselleşmenin, kapitalist ideologların iddialarının tam tersi doğrultuda gelişmelere yol açtığına işaret etmektedir. Çünkü dünyanın gidişatı; çelişkilerin azalıp köreldiği değil büyüyüp keskinleştiği doğrultusundadır. Nitekim, "kürselleşme politikalarının yarattığı burgaç, geri kalmış ülkelerin servetlerini gelişmiş ülkelere; birer birer ülkelerde de işçi sınıfı ve emekçilerin birikimlerini zengin sınıflara aktaracak biçimde bir burgaç oluşturmuş bulunmaktadır. Bu hortumun ortaya çıkardığı tablo şöyledir: Dünyada gelirlerin paylaşımı yıl en zengin yüzde 20 en yoksul yüzde 20 oran 1960 yüzde 70.2 yüzde 2.3 30:1 1970 yüzde 73.9 yüzde 2.3 32:1 1980 yüzde 76.3 yüzde 1.7 45:1 1989 yüzde 82.7 yüzde 1.4 59:1 Tablo açıkça göstermektedir ki; 1960'ta dünya nüfusunun en yüksek gelirli yüzde 20'si ile en az geliri olan yüzde 20'lik dilimi arasında 30 katlık bir fark varken, 1989'da (30 yılda) 59 kata çıkmıştır. Yani, 30 yılda zenginler servetlerine bir servet daha katarken yoksullar eskisinin yarısı düzeyde bir gelire sahip olabilmişlerdir. Yani; yoksullarla zenginler arasındaki gelir uçurumu büyümüştür. Başka bir söyleyişle dünyanın yoksulları ile zenginleri arasındaki çelişme, 1960'a göre 1989'da iki kat artmıştır. Birleşmiş Milletler'in 1999'daki verilerine göre; zenginler ve yoksullar arasındaki uçurumun boyutlar şöyleydi: 1979'dan bugüne (1999) dek, gelirlerdeki büyüme üst dilime giderek daha fazla aktı. Nüfusun en alt yüzde 60'lık dilimi, 1990 itibarıyla gelir kaybına uğradı. Sonraki yüzde 20'nin geliri biraz arttı. En üst yüzde 20'lik dilimin geliri, yüzde 18 oranında arttı. En zengin yüzde 1'in geliri ise yüzde 80 oranında arttı. 1976'da, ABD'deki en zengin yüzde 1'lik dilim, ülkedeki toplam özel maddi servetin yüzde 19'una sahipti. Bugün (1999) bu oran yüzde 40. Bu en zengin yüzde 1'in geliri, "en alttaki" yüzde 92'nin toplam gelirinden daha fazla. ABD'de, 1960'ların ortalarından bu yana, bir şirketteki en çok kazanan çalışan ile en az kazanan çalışan arasındaki ücret farkı: 44:1'den 209:1.3'e çıktı. Bu tablo her gün zenginler lehine yoksul halklar ve emekçi sınıflar aleyhine olarak daha önce hiç görülmedik hızda değişmektedir. Dolayısıyla egemenler "küreselleşme"den söz ettikçe dünyanın koşulları; küreselleşmeden, onun gereği olan barış ve bütünleşemeden çok; çatışma, parçalanma ve büyük altüst oluşları hazırlamaktadır.

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
Kemalİzm Bİr Burjuva İdeolojİsİdİr	sendiren	Makaleler	31	06-23-2008 17:38
Dünyanın çatısı olarak kabul edilen Everest Dağı da küreselleşme kurbanı oldu. 40 yıl	burjuva-haberci	Güncel Haberler	0	06-01-2007 03:12
Emperyalist Küreselleşme	IMMANUEL	Kitap ve Dergi Tanıtımı	0	05-25-2007 01:17
burjuva demokrasisi	metin_new	Forum Çöplüğü	0	05-11-2007 22:18
ingiliz Burjuva Devrimi	human	Dünya Devrim Tarihi	0	04-27-2007 13:47

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)