Dev-Des

(24.06.09) - Çiğli İşçi Kültür Evi Emekçi Kadın Komisyonu, DESA işçisi Emine Aslan’dan sonra kapitalizmin saldırılarına karşı direnişi seçen kadın işçi Gülistan Kobatan’la dayanışmak amacıyla bir dizi eylem ve etkinlik planladı.
Dayanışma eylemlerinden ilki bugün saat 18:00’de Çiğli Belediyesi önünde gerçekleştirilen basın açıklamasıyla hayata geçirilmiş oldu. Eylemde “Direnen Entes işçisi emekçi kadınlara yol gösteriyor! Gülistan Kobatan yalnız değildir! / İşçi Kültür Sanat Evi Emekçi Kadın Komisyonu” imzalı pankart açıldı, kızıl bayraklar taşındı.
Sloganlarla başlayan eylemde Emekçi Kadın Komisyonu’nun Entes işçisi Gülistan Kobatan şahsında kapitalizmin dayattığı baskı ve sömürüye karşı yükselen haykırışa ses katmak için, sınıf dayanışmasını örmek amacıyla hareket ettiği ifade edildi. Krizin faturasını ödemeyi reddeden Entes direnişçisi Gülistan Kobatan’ın, DESA direnişçisi Emine Aslan’ın yaktığı kıvılcımı büyütmeye çalıştığı söylendi. Direnişçi işçilerin işçi sınıfı ve emekçilere yürünmesi gereken yolu gösterdiği dile getirildi.
Kapitalizmin krizinin önce ve en fazla işçi ve emekçi kadınları etkilediği dile getirildikten sonra şunlar söylendi, “Biz işçi ve emekçi kadınlar olarak bir kez daha ilan ediyoruz; bu krizi biz yaratmadık, bedelini de biz ödemeyeceğiz. Kapitalizmin krizi, sermaye sınıfının aşırı kâr hırsı sonucunda yaratılmıştır, sermaye sınıfı kendi krizinin bedelini ödemek zorundadır. Emekçi Kadın Komisyonu olarak tekrarlıyoruz: Krizin bedelini patronlara ödetmek için emekçi kadınlar bir adım ileri çıkmalı. Bugün, sermaye sınıfının saldırılarına karşı pek çok fabrikada direniş bayrağı yükselmekte, kadın işçiler ise pek çok direnişte ileri çıkarak bu bayrağı en önde taşımaktadır. Bunlardan biri de 13 Mayıs 2009’da başlayan Entes direnişidir. İstanbul’da kurulu bulunan Entes Elektronik Fabrikası’ndan kriz bahanesi ile işten çıkarılan Gülistan Kobatan hiç tereddüt etmeden aynı gün içinde fabrika önünde direniş bayrağını yükseltmiş, krizin bedelini patronlara ödetmek için verilecek sınıf mücadelesinde bir adım önde olacağını ilan etmiştir.”
Entes direnişçisi Gülistan Kobatan’ın işten atılma ve direnişe geçme süreci anlatıldıktan sonra patronların sınıf bilinçli, örgütlü işçilere ve sınıf devrimcilerine yönelik saldırılarına değinildi. Patronların bu tahammülsüzlüğünün son örneği olarak da Sabra Tekstil patronu tarafından gerçekleştirilen silahlı saldırı anlatıldı. Esenyurt İşçi Platformu çalışanlarına 8 Haziran günü patronun ve adamlarının gerçekleştirdiği silahlı saldırı ve ardından gerçekleştirilen protesto eylemlerinde sınıf devrimcilerine yönelik gözaltı ve tutuklama terörü ifade edildi.
“Bu saldırılara karşı verilebilecek en iyi yanıtı 41 gündür fabrika kapısında direnişi sürdüren Gülistan Kobatan göstermiştir” sözleriyle devam eden açıklamada onuru için direnen Kobatan’ın kendini asla yalnız hissetmediği, çünkü arkasında işçi sınıfının varlığını bildiği dile getirildi. Açıklama, “Entes’in kadın direnişçisi böylece örgütlü işçi sınıfının gücüne olan inancını ve sınıf bilinçli bir kadın işçi olarak kendi gücünü ilan etmektedir. Hiç şüphe yok ki, Emine Aslan’ın aylardır kararlılıkla sürdürdüğü Desa direnişinin ardından Entes direnişi de emekçi kadınların saldırılar karşısında sessiz ve çaresiz kalacağını umut eden sermaye sınıfının yüzünde tokat gibi patlamıştır. Entes direnişi en önemli mesajlarından birini de emekçi kadınlara vermektedir; Entes direnişi bize sermaye sınıfının saldırıları karşısında tutmamız gereken yolu en açık şekilde göstermektedir. Bugün yapmamız gereken saldırılarla karşılaştığımız her yerde direnişe geçmek ve işçi sınıfının örgütlü mücadelesinde bir adım önde olmaktır” sözleriyle devam etti.
İşçi ve emekçilere kapitalizmin krizini ödememe çağrısının yapıldığı açıklama şu sözlerle son buldu:
“Bizler İşçi Kültür Sanat Evi Emekçi Kadın Komisyonu olarak Gülistan Kobatan’ın direnişini ve mücadelesini selamlıyoruz. Bulunduğumuz alanda başta Entes işçisi olmak üzere direnen tüm işçilerle etkin bir dayanışma sergileyeceğimizi ilan ediyoruz.”
Eylem, “Gülistan Kobatan yalnız değildir!”, “Baskılar bizi yıldıramaz!”, “Yaşasın sınıf dayanışması!”, “Kahrolsun ücretli kölelik düzeni!”, “Kurtuluş yok tek başına, ya hep beraber ya hiçbirimiz!”, “Krizin faturası patronlara!” sloganlarıyla son buldu.