Naci Güven

Darbeyle yüzyüze kalan devrimciler, kendilerini faşizmin laboratuarlarında buldular. İnsanları posa haline getirmeye çalışan rejim, amacına ulaştığını düşünüyordu.
Bir devrimci düşünün, yoldaşları; dağda vurulmuş, işkencede katledilmiş, sokakta infaz edilmiş, çocukları-eşi koz olarak kullanılmış, yetmemiş; yoldaş bildiği insanlar ihanet etmiş, dayak yaşamın bir parçası haline gelmiş, yine de direnmiş umudunu yitirmemiş. Tekrar dışarı çıkıp örgütüne kavuşacağı günlerin özlemiyle tutuşmuş, çıkmış örgüt yok denmiş. Sinmemiş, dayanmış, yoksa yeniden inşaa ederiz demiş, olmamış, umuduyla oynanmış. Alıştırılmaya, kanıksatılmaya çalışılmış...
Yolda giderken başını çe virdiğinde duvarda yıldızlı yumruğu gören bir devrimcinin nasıl çocuk gibi sağa sola koştuğunu bir düşünün! Ya da miting'de Devrimci Yol pankartı açıldığında çocuğunu getirip yol daşlara teslim eden yaşlı bir teyzenin taşıdığı güveni. Ya da pankartı açanların başına bir şey gelebilir diye adeta kendini siper edercesine çevrede dönüp dolaşan, çoğu zaman tanı madığımız insanlarda yaşanan dönü şümü. Ya da kortejin önüne geçen insanları...
Yukarıdaki örnekler kimilerine yavan gelebilir. Çok çetin müca delelerden geçmiş bir hareketin temsilcilerinin nasıl olup da “basit” pratikler karşısında böyle bir tepki verdiği akıl almaz gelebilir. Bir yönüyle psikolojik boyutu varsa da büyük oranda mayanın tutmaya başladığının görülmesi, hissedilme siyle ilişkilidir.

Devrimci Yolcular, marksizmi; dogmalar bütünü değil, bir eylem kılavuzu olarak algıladı. Yaşamı kitaba değil, kitabı yaşama uyarladı.
Üniversitelerde faşist işgal karşısında devrimcilerin genel tutumu boykotken (tam da faşistlerin istediği şey) Devrimci Gençlik Eğitim Hakkımız Engellenemez! belirlemesiyle, faşist işgalin kırılması yönünde hiçbir fedakarlıktan kaçınmadı. Kısa bir süre sonra faşist işgal kırılmakla kalmadı; Dev-Gençliler üniversitelerde umut oldu.
Faşizme Karşı Savaşta Devrimciler Ön Saflara! belirlemesiyle şehirde, köyde, mahallede, sokakta, fabrikada, tarlada, sendikada kısaca yaşamın her alanında kararlı bir mücadeleyle Direniş Komitelerini, Fatsa'yı yarattılar.
Devrimci Yol politikada isabetin, yaşamda kararlılığın adıdır. Çin-Sovyet kutuplaşmasındaki tavrıyla, darbe öncesi Türkiye devrimci hareketine kazandırdığı şehir gerillasıyla, darbeden sonra dağ gerillasıyla, kitlesel sendikal mücadeleye kazandırdığı TARİŞ'iyle, Çeltek'iyle, Yeraltı Maden-İş'iyle...
Dün olduğu gibi bugün de marksizmi bir eylem kılavuzu olarak alıyoruz. Politikada yakaladığımız isabet yaşamda kararlı tavır alışları getiriyor. Biz 1 Mayıs 2005'e pankart açma işi olarak bakmadık. Gürül gürül akan bir çağlayanın önündeki bir tortunun, çamurun temizlenmesi olarak baktık. Onun için Türkiye'den, Avrupa'dan Avustralya kıtasına Devrimci Yolcuların zorluklarla karşı karşıya kalsalar da haykırışına tanık olduk.
Çağlayanın ağzı temizlendi ama işimiz bitmedi, daha yeni başlıyor. Çok zorlu süreçler bizi bekliyor yoldaşlar; Türkiye'de zamanın tiktakları çok hızlı çalışıyor. On yıllara sığacak toplumsal alt üst oluşlar birkaç yıla sığar oldu. Yolumuz uzun, işimiz çok.

Kahramanlıktan ne anlıyoruz? Herkesin zorlandığı anda ortaya çıkan kişiler mi?
Öğrenciliğimizden biliriz; bir şeyi kavratmanın en kolay yolu olarak uçlaştırılmış örnekler seçilir. Archi med'in suyun kaldırma kuvvetini bulması “hamam sefasıyla”, Newton'un yerin çekim kuvvetini bulması “başına düşen elmayla” kavratılmaya çalışılır. Ama aklımızda sadece hamam tasıyla, ağaçtan düşen elma kalır. Bilimler tarihi hep buluşlarla anlatılır. Aslında, sonuç olan bu duruma nasıl gelindiği, hangi aşamalardan geçildiği pek bilinmez.
Bu algılayış yaşamda da karşılığını buluyor, her soruna kestirme çözümler arıyoruz. Çoğu zaman devrimcilikte de öyle algılanıyor. Her kesinlik bir yadsımayı ifade eder. Hıdır Aslan'ı ve İlyas Has'ı sadece idam sehpasındaki tavırlarıyla öğrenmek ya da Özenç'i karakolda kaç kişiyi vurduğuyla tanımak onlara haksızlık olur.
Yaşamını devrim mücadele sine adamış, Ekim Devrimi'nden ölümüne kadar (1949) partinin en üst kademelerinde yer almış Mihail İvanoviç Kalinin bir söylevinde şöyle diyor: “Kahramanlık! İyi savaş eylemleri! Savaşta kendini feda etme nitelikleri değer biçmede en önemli öğelerdir.
Siz cephedeki en iyi askeri harekatların büyük bir parti işi, komünist işi olduğunu kabul ettiğinize göre, ürettiğimiz güllelerin, makineli tüfeklerin de yine öyle, bizim ölüm kalım davamız, amaçlarımıza ulaşmak konusunda dolaysız savaşımız olduğunu kabul edeceksiniz. İşin üretim yanı... parti işinin kutsaldan daha kutsal yanıdır.” (Devrimci eğitim, Devrimci ahlak, s. 196)
Kalinin bu söylevi savaş sürecinde (1944) vermiştir. Bugün oradan birebir dersler çıkarmaya çalışmıyoruz ama öz itibarıyla kahramanlığın sadece göğüs göğüse çarpışmalarda aranmaması gerektiği hatta parti (hareket) için en kahramanca davranışın; sürecin ihtiyaçları temelinde üzerimize aldığımız sorumluluğu en iyi şekilde yerine getirmek olduğunu anlıyoruz.
Devrimci Yol, nice isimsiz kahramanın omuzlarında yükseldi, yükseliyor. Dün pek çok fedakarlığı yerine getiren insanlar bugün omuz larındaki nasırdan sızlanmadan, yüzünden tebessümü eksiltmeden yürüyecek.
Gün, derelerin ırmakla birleşip gürül gürül çağlayacağı, halk denizine akacağı gündür.
Gün, sistem içi labirentlerde kaybolanların değil, hedefe uçarcasına koşanların günüdür.