umudun_adı

Devrimci 1 Mayıs Platformu:

Bir ay öncesinden başlayan irade savaşı 1 Mayıs'a kadar adeta her gün sürmüş, sonucunda 1 Mayıs sabahı kazanan isçiler, emekçiler olmuştur...

Devrimci 1 Mayıs Platformu tarafından 8 Mayıs tarihinde yayımlanan, 1 Mayıs değerlendirmesine yer veriyoruz...

DEVRİMCİ 1 MAYIS PLATFORMU:

TAKSİM'DE 1 MAYIS YASAĞINA
FİİLİ OLARAK SON VERİLMİŞTİR

2007 1 Mayıs'ı birçok olumlu yönüyle tarih sayfalarında yerini almıştır. Bir ay öncesinden başlayan irade savaşı 1 Mayıs'a kadar adeta her gün sürmüş, sonucunda 1 Mayıs sabahı kazanan isçiler, emekçiler olmuştur.

2007 1 Mayıs'ının Taksim'de yapılması İstanbul Valisi tarafından yasaklandı. 'Taksim'e çıkanlar bedelini öder' tehditleri arasında terör estirildi. Taksim'e çıkmak bir yana "Taksim'deyiz" demek bile yasaklandı. Afişler toplatıldı, imza standlarına, basın açıklamalarına müdahale edildi, insanlar gözaltına alındı.

Devletin estirdiği teröre rağmen, işçilerin, emekçilerin ve 1 Mayıs'ı örgütleyen tüm güçlerin ısrarla Taksim'e yönelmesi, saatlerce süren çatışmalarda yılmadan, korkmadan büyük bir cüret ve inançla Taksim'i her sokaktan zorlaması ve parçalı da olsa kitlelerin Taksim'e çıkması önemli bir kazanımdır. 60'a yakın kurumun aldığı kararın arkasında durması, bu irade birliğinin her türlü tehdide karşı haklı ve meşru taleplerini savunması ülkemiz siyasi tarihinde eşine az rastlanır örneklerden biri olmuştur.

Bu kazanım, Taksim'de sokak sokak çatışanlarındır. Bu kazanım, Okmeydanı'nda, 1 Mayıs Mahallesi'nde, Karaköy'de, Fındıklı'da, Kabataş'ta, Beşiktaş'ta, Barbaros Bulvarı'nda, İstiklal Caddesi'nde ve İstanbul'un birçok yerinde polisin azgınca saldırılarına karşı ısrarla barikatları zorlayan, Taksim'e yönelen devrimcilerin, demokratların, yurtseverlerindir. Bu kazanım, Türkiye'nin dört bir yanından Taksim'e gelmek için yola çıkan, önleri kesildiğinde Kurtköy'ü bir direniş mevzisine dönüştürenlerindir. O gün kalbi Taksim coşkusuyla atan, Taksim'i bir irade savaşı olarak gören ve bu bilinçle, inançla Taksim'e yüklenen tüm güçlerindir.

2007 1 Mayıs'ı göstermiştir ki, hiçbir hak bedelsiz kazanılmaz. Bu ülkede bedel ödemeden kazanılan tek bir hak yoktur. Ve hak almak öncelikle mücadelenin meşruluğuna inanmaktan geçer. Kitleler kendi güçlerine güvendiği, fiili ve meşru bir mücadele hattı izlediği sürece kazanımları daha da büyük olacaktır. Çünkü statükoyla, icazetle verilmeye çalışılan "mücadele"yle işçilerin, emekçilerin mücadelesi gelişmez, tersine geriler. 2007 1 Mayıs'ı kitlelerin taleplerinin yasalarla sınırlandırılamayacağını çok net bir şekilde göstermiştir. Mücadelenin meşruluğunu, taleplerin haklılığını ne panzerler, ne gaz bombaları, ne coplar, ne de yasaklar engelleyebilmiştir.

İstanbul 1 Mayıs günü yasak şehre dönüştürülmüş, çok yalın haliyle devlet terörü uygulanmıştır. Toplu taşıma araçlarının seferleri iptal edilmiş, köprüler tek şeride düşürülmüş, insanlar işine, okuluna gidememiş, bir bütün olarak İstanbul halkı mağdur edilmiştir. Resmi olarak 1051, toplam 4000 devrimci demokrat, yurtsever çeşitli biçimlerde gözaltına alınmıştır. Gaz bombasıyla, mermiyle, copla yaralanan insanlarımızın sayısı belli değildir. İbrahim Sevindik isimli insanımız, kahvede otururken polisin kullandığı gazdan etkilenerek yaşamını yitirmiştir. Bu bir vahşettir, devlet terörüdür. İşte tüm bu saldırganlığa rağmen yılmayan, devlet terörüne boyun eğmeyen kitleler Taksim'e çıkma iradesini göstermişlerdir. Önemli olan, altı çizilmesi gereken budur. Taksim 1 Mayıs alanıdır!

İçişleri Bakanı ve vali "77'de olduğu gibi provokasyon ihbarı aldık" diyorlar. Ve uyguladıkları terörü bununla açıklamaya çalışıyorlar. 77'de provokasyonu düzenleyenler bugün çok daha net görülmüştür. Bu zulmü uygulayanlardır 77'nin failleri. Önlem alınması gereken işçiler, emekçiler değil, bizzat provokasyonu gerçekleştiren devletin kolluk güçleridir.

Devrimci 1 Mayıs Platformu, 2007 1 Mayıs'ını örgütleme sürecinde aktif rol almıştır. Kitlesel, birleşik, devrimci bir 1 Mayıs için çaba harcamıştır. Hem tertip komitesi içinde yer almış hem de tek tek sendikalarla, DKÖ'lerle görüşüp, defalarca toplantılar düzenleyerek Taksim iradesini güçlendirmiştir. Taksim iradesinin şekillenmesinde önemli bir payı vardır. Bileşenlerinden EHP'nin 30 Nisan günü ikna edici bir gerekçe sunmadan platformdan çekilmesi, platformun zaafi değil EHP'nin kendi çelişkisidir.

60 kurumun, işçi sınıfının bilincinde çok önemli bir yerde duran Taksim'de 1 Mayıs kutlama iradesine rağmen, TÜRK-İŞ'in Kadiköy'de miting düzenlemesinin neye hizmet ettiği çok açıktır. Böyle bir mitinge katılan, başta EMEP olmak üzere tüm kurumların bu tavrının birleşik, kitlesel, devrimci bir 1 Mayıs'a hizmet etmediği ortadadır. Platform bileşenlerinden KÖZ'ün platforma bilgi vermeden Kadıköy mitingine katılmasının kabul edilebilir hiçbir yanı yoktur. Aşağıda imzası bulunan platform bileşenleri tarafından bu durum mahkum edilmiştir.

DİSK geçmiş yıllara oranla ortak iş yapma konusunda daha açık davranmaya çalışmıştır. Ancak birçok noktada ortak iş yapmayı zedeleyen tavırlara girmiş, Taksim hassasiyeti nedeniyle platformumuz bu tür tavırları bir ayrışma nedeni olarak ele almamıştır. Örgütleme komitesinin biçimi-işleyişi, 60'a yakın kurumun neredeyse tamamının Mecidiyeköy'de toplanalım dediği bir noktada bir gün içinde karar değiştirip Dolmabahçe kararı alması, bu kararın talihsizliğinin 1 Mayıs sabahı bedellerin ağırlığı ile yaşayarak görülmesi, 1 Mayıs şehitlerinin anmalarındaki tavrı ve son olarak da hiçbir şekilde ortaklaşamayacağımız bir metni mitingin ortak metni diye önümüze koymaları, hassasiyetlerimizi gözetmemeleri, 1 Mayıs günü yaşanan binlerce gözaltıya yeterli duyarlılığı göstermemeleri DİSK'in önemli eksiklikleridir. Genel olarak ise DİSK'in her ne nedenle olursa olsun Taksim kararının arkasında durması, devletin tehditlerine boyun eğmemesi anlamlı bir adımdır. 2008 1 Mayıs'ının bu değerlendirmeler ışığında örgütlenmesi ve kutlanması gerektiğini düşünüyoruz.

Sonuç olarak; 2007 1 Mayıs'ı işçi ve emekçilerin hanesine yazılan önemli bir kazanımdır. Devrimci, demokrat, yurtseverler ve kitleler üzerinde önemli moral değerler yaratmıştır. Birleşerek ve meşruluğumuza olan güvenle yapılan her işin kazanımla sonuçlanacağını bir kez daha gördük. Bu birliktelik ve meşruluğumuzla, 1 Mayıs'ın resmi tatil ilan edilmesinin, 2008 1 Mayıs'ının Taksim'de örgütlenmesinin önünde hiçbir engel yoktur.

Platformumuz bu hedefle 2008 1 Mayıs'ının örgütlenmesinde üzerine düşen sorumluluğu yerine getirecektir.

DEVRİMCİ 1 MAYIS PLATFORMU
(Alınteri, Kaldıraç, HÖC, HKM, PDD, ODAK, DHP, BDSP, Çağrı Dergisi, Özgürlük Dergisi)

2007 1 Mayıs'ı işçi ve emekçilerin hanesine yazılan önemli bir kazanımdır. Bu birliktelik ve meşruluğumuzla, 1 Mayıs'ın resmi tatil ilan edilmesinin, 2008 1 Mayıs'ının Taksim'de örgütlenmesinin önünde hiçbir engel yoktur.


Sendikalar Eridi!

Kamu kesiminde toplu iş sözleşmesi yaklaşırken, kamuda örgütlü bulunan Türk-İş'e üye işçilerin sayısına ilişkin açıklanan rakamlar oldukça çarpıcı.
Türk-İş'in verilerine göre; kamu kesiminde üye işçilerin sayısı, 1995-2007 yılları arasında yaklaşık yüzde 53 oranında azaldı. 1995'te kamu kesiminde çalışan 682 bin 29 işçi adına toplu iş sözleşmesi imzalayan Türk-İş bu yıl 318 bin 909 işçi adına toplu iş sözleşmesi imzalayacak.
Bu rakamlar iki önemli olgunun altını çizmektedir.
Birincisi; sermaye sınıfının ve onun devletinin emek hareketine yönelik saldırıları. Bunun içinde; örgütsüzleştirme, daha az işçiyle daha fazla üretime zorlama, özelleştirmelerle yaşanan işçi kıyımları, taşeronlaştırma gibi çok çeşitli uygulamaları saymak mümkün. Bu saldırının sahibi, elbette sadece oligarşik devlet ve işbirlikçi tekelci burjuvazi değildir. Emperyalizmin dünya çapındaki saldırıları ile paralel bir süreçtir yaşanan. Ve dikkat edin anılan dönem, emperyalizmin küreselleşme saldırılarının yoğunlaştığı dönemdir. Kamudaki sendikalı işçi sayısının özelleştirme şampiyonu AKP iktidarı ile birlikte, önceki yıllara oranla katlanarak artışı ise, bu iktidarın emekçi düşmanlığını açıkça göstermektedir.
İkincisi ise; sendikal hareketin saldırı karşısında direnmemesidir. Bu belirleme, en büyük sorumlusu olmakla birlikte, salt Türk-İş'e özgü de değildir, tüm konfederasyonlar sermayenin saldırıları karşısında değişik tonlarda teslimiyet çizgisinde olmuşlardır. Başta DİSK olmak üzere diğer konfederasyonların kamuda örgütlü olmamaları ya da "güçsüzlükleri" direnmemelerinin bahanesi olamaz. Özelleştirme politikasının salt şu bu KİT'in satışı olmadığını, işçi sınıfına ve bütün ezilen halk kitlelerine yönelik topyekün bir saldırının adı olduğunu bu sayfalarda birçok kez anlattık. Sendikal hareket, diğer halk güçleri ile birlikte bu saldırıyı püskürtme, karşı saldırıya dönüştürme noktasında ciddi hiçbir çaba içinde olmamıştır.
Bu trajik tabloyu, "özelleştirme, geçici işçilerin bir kısmına vize verilmemesi ve re'sen emeklilik" gibi nedenlerle açıklayan Türk-İş, o zaman özelleştirmeye neden direnmediğini, kendi iradesi dışında yaşanan direnişlere neden destek vermediğini, yalnız bırakıp yenilgilerle sonuçlanmasına çanak tuttuğunu, geçici işçilerin kadroya alınması başta olmak üzere sorunlarına sahip çıkmadığını da açıklamak durumundadır.